βαίνω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *gʷem-. Cognates include Sanskrit गच्छति (gácchati), Latin veniō and Old English cuman (English come).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ba͜ɪ́nɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /bɛ́ːnoː/

• (4th AD Koine): IPA: /βéno/

• (10th AD Byzantine): IPA: /véno/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /véno/

Verb

βαίνω (bainō) future: βήσομαι aorist: ἔβησα/ἒβην perfect: βέβηκα

1. I go, I step, I move on foot.
   • 458 BC, Aeschylus, Agamemnon, 36

     Βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας βέβηκεν.

     A great ox stands on my tongue.

Inflection

    Present: βαίνω, βαίνομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	βαίνω	βαίνεις	βαίνει	βαίνετον	βαίνετον	βαίνομεν	βαίνετε	βαίνουσι(ν)
	subjunctive	βαίνω	βαίνῃς	βαίνῃ	βαίνητον	βαίνητον	βαίνωμεν	βαίνητε	βαίνωσι(ν)
	optative	βαίνοιμι	βαίνοις	βαίνοι	βαίνοιτον	βαινοίτην	βαίνοιμεν	βαίνοιτε	βαίνοιεν
	imperative		βαίνε	βαινέτω	βαίνετον	βαινέτων		βαίνετε	βαινόντων
middle/ passive	indicative	βαίνομαι	βαίνει/ βαίνῃ	βαίνεται	βαίνεσθον	βαίνεσθον	βαινόμεθα	βαίνεσθε	βαίνονται
	subjunctive	βαίνωμαι	βαίνῃ	βαίνηται	βαίνησθον	βαίνησθον	βαινώμεθα	βαίνησθε	βαίνωνται
	optative	βαινοίμην	βαίνοιο	βαίνοιτο	βαίνοισθον	βαινοίσθην	βαινοίμεθα	βαίνοισθε	βαίνοιντο
	imperative		βαίνου	βαινέσθω	βαίνεσθον	βαινέσθων		βαίνεσθε	βαινέσθων
		active				middle/passive
infinitive		βαίνειν				βαίνεσθαι
participle		βαίνων , βαίνουσα , βαίνον				βαινόμενος , βαινομένη , βαινόμενον

    Imperfect: ἔβαινον, ἐβαινόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔβαινον	ἔβαινες	ἔβαινε	ἐβαίνετον	ἐβαινέτην	ἐβαίνομεν	ἐβαίνετε	ἔβαινον
middle/ passive		ἐβαινόμην	ἐβαίνου	ἐβαίνετο	ἐβαίνεσθον	ἐβαινέσθην	ἐβαινόμεθα	ἐβαίνεσθε	ἐβαίνοντο

    Future: βήσομαι

number		singular			dual		plural
future		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	βήσομαι	βήσει/ βήσῃ	βήσεται	βήσεσθον	βήσεσθον	βησόμεθα	βήσεσθε	βήσονται
	optative	βησοίμην	βήσοιο	βήσοιτο	βήσοισθον	βησοίσθην	βησοίμεθα	βήσοισθε	βήσοιντο
passive	indicative	βηθήσομαι	βηθήσει/ βηθήσῃ	βηθήσεται	βηθήσεσθον	βηθήσεσθον	βηθησόμεθα	βηθήσεσθε	βηθήσονται
	optative	βηθησοίμην	βηθήσοιο	βηθήσοιτο	βηθήσοισθον	βηθησοίσθην	βηθησοίμεθα	βηθήσοισθε	βηθήσοιντο
		middle				passive
infinitive		βήσεσθαι				βηθήσεσθαι
participle		βησόμενος , βησομένη , βησόμενον				βηθησόμενος , βηθησομένη , βηθησόμενον

    Perfect: βέβηκα

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	βέβηκα	βέβηκας	βέβηκε	βεβήκατον	βεβήκατον	βεβήκαμεν	βεβήκατε	βεβήκασι(ν)
	subjunctive	βεβηκὼς ὦ/ βεβήκω	βεβηκὼς ᾖς/ βεβήκῃς	βεβηκὼς ᾖ/ βεβήκῃ	βεβηκότε ἦτον/ βεβήκητον	βεβηκότε ἦτον/ βεβήκητον	βεβηκότες ὦμεν/ βεβήκωμεν	βεβηκότες ἦτε/ βεβήκητε	βεβηκότες ὦσι(ν)/ βεβήκωσι(ν)
	optative	βεβηκὼς εἴην/ βεβήκοιμι/ βεβηκοίην	βεβηκὼς εἴης/ βεβήκοις/ βεβηκοίης	βεβηκὼς εἴη/ βεβήκοι/ βεβηκοίη	βεβηκότε εἴητον/ βεβηκότε εἶτον/ βεβήκοιτον	βεβηκὀτε εἰήτην/ βεβηκότε εἴτην/ βεβηκοίτην	βεβηκότες εἴημεν/ βεβηκότες εἶμεν/ βεβήκοιμεν	βεβηκότες εἴητε/ βεβηκότες εἶτε/ βεβήκοιτε	βεβηκότες εἴησαν/ βεβηκότε εἶεν/ βεβήκοιεν
	imperative		βεβηκὼς ἴσθι	βεβηκὼς ἔστω	βεβηκότε ἔστον	βεβηκότε ἔστων		βεβηκότες ἔστε	βεβηκότες ὄντων
middle/ passive	indicative	βέβημαι	βέβησαι	βέβηται	βέβησθον	βέβησθον	βεβήμεθα	βέβησθε	βέβηνται
	subjunctive	βεβημένος ὦ	βεβημένος ᾖς	βεβημένος ᾖ	βεβημένω ἦτον	βεβημένω ἦτον	βεβημένοι ὦμεν	βεβημένοι ἦτε	βεβημένοι ὦσι
	optative	βεβημένος εἴην	βεβημένος εἴης	βεβημένος εἴη	βεβημένοι εἴητον/ βεβημένοι εἶτον	βεβημένω εἰήτην/ βεβημένω εἴτην	βεβημένοι εἴημεν/ βεβημένοι εἶμεν	βεβημένοι εἴητε/ βεβημένοι εἶτε	βεβημένοι εἴησαν/ βεβημένοι εἶεν
	imperative		βέβησο	βεβήσθω	βέβησθον	βεβήσθων		βέβησθε	βεβήσθων
		active				middle/passive
infinitive		βεβηκέναι				βεβήσθαι
participle		βεβηκώς , βεβηκυῖα , βεβηκός				βεβημένος , βεβημένη , βεβημένον

References

• βαίνω in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940