βαίνω
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Ancient Greek [edit]
Etymology [edit]
From Proto-Indo-European *gʷem-. Cognates include Sanskrit गच्छति (gácchati), Latin veniō and Old English cuman (English come).
Pronunciation [edit]
- (5th BC Attic): IPA: /ba͜ɪ́nɔ͜ɔ/
- (1st BC Egyptian): IPA: /bɛ́ːnoː/
- (4th AD Koine): IPA: /βéno/
- (10th AD Byzantine): IPA: /véno/
- (15th AD Constantinopolitan): IPA: /véno/
Verb [edit]
βαίνω (bainō) future: βήσομαι aorist: ἔβησα/ἒβην perfect: βέβηκα
Inflection [edit]
Present: βαίνω, βαίνομαι
| number | singular | dual | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| present | first | second | third | second | third | first | second | third | |
| active | indicative | βαίνω | βαίνεις | βαίνει | βαίνετον | βαίνετον | βαίνομεν | βαίνετε | βαίνουσι(ν) |
| subjunctive | βαίνω | βαίνῃς | βαίνῃ | βαίνητον | βαίνητον | βαίνωμεν | βαίνητε | βαίνωσι(ν) | |
| optative | βαίνοιμι | βαίνοις | βαίνοι | βαίνοιτον | βαινοίτην | βαίνοιμεν | βαίνοιτε | βαίνοιεν | |
| imperative | βαίνε | βαινέτω | βαίνετον | βαινέτων | βαίνετε | βαινόντων | |||
| middle/
passive |
indicative | βαίνομαι | βαίνει/ βαίνῃ |
βαίνεται | βαίνεσθον | βαίνεσθον | βαινόμεθα | βαίνεσθε | βαίνονται |
| subjunctive | βαίνωμαι | βαίνῃ | βαίνηται | βαίνησθον | βαίνησθον | βαινώμεθα | βαίνησθε | βαίνωνται | |
| optative | βαινοίμην | βαίνοιο | βαίνοιτο | βαίνοισθον | βαινοίσθην | βαινοίμεθα | βαίνοισθε | βαίνοιντο | |
| imperative | βαίνου | βαινέσθω | βαίνεσθον | βαινέσθων | βαίνεσθε | βαινέσθων | |||
| active | middle/passive | ||||||||
| infinitive | βαίνειν | βαίνεσθαι | |||||||
| participle | βαίνων , βαίνουσα , βαίνον | βαινόμενος , βαινομένη , βαινόμενον | |||||||
| number | singular | dual | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| imperfect | first | second | third | second | third | first | second | third | |
| active | indicative | ἔβαινον | ἔβαινες | ἔβαινε | ἐβαίνετον | ἐβαινέτην | ἐβαίνομεν | ἐβαίνετε | ἔβαινον |
| middle/ passive |
ἐβαινόμην | ἐβαίνου | ἐβαίνετο | ἐβαίνεσθον | ἐβαινέσθην | ἐβαινόμεθα | ἐβαίνεσθε | ἐβαίνοντο | |
Future: βήσομαι
| number | singular | dual | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| future | first | second | third | second | third | first | second | third | |
| middle | indicative | βήσομαι | βήσει/ βήσῃ |
βήσεται | βήσεσθον | βήσεσθον | βησόμεθα | βήσεσθε | βήσονται |
| optative | βησοίμην | βήσοιο | βήσοιτο | βήσοισθον | βησοίσθην | βησοίμεθα | βήσοισθε | βήσοιντο | |
| passive | indicative | βηθήσομαι | βηθήσει/ βηθήσῃ |
βηθήσεται | βηθήσεσθον | βηθήσεσθον | βηθησόμεθα | βηθήσεσθε | βηθήσονται |
| optative | βηθησοίμην | βηθήσοιο | βηθήσοιτο | βηθήσοισθον | βηθησοίσθην | βηθησοίμεθα | βηθήσοισθε | βηθήσοιντο | |
| middle | passive | ||||||||
| infinitive | βήσεσθαι | βηθήσεσθαι | |||||||
| participle | βησόμενος , βησομένη , βησόμενον | βηθησόμενος , βηθησομένη , βηθησόμενον | |||||||
Perfect: βέβηκα
| number | singular | dual | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| perfect | first | second | third | second | third | first | second | third | |
| active | indicative | βέβηκα | βέβηκας | βέβηκε | βεβήκατον | βεβήκατον | βεβήκαμεν | βεβήκατε | βεβήκασι(ν) |
| subjunctive | βεβηκὼς ὦ/ βεβήκω |
βεβηκὼς ᾖς/ βεβήκῃς |
βεβηκὼς ᾖ/ βεβήκῃ |
βεβηκότε ἦτον/ βεβήκητον |
βεβηκότε ἦτον/ βεβήκητον |
βεβηκότες ὦμεν/ βεβήκωμεν |
βεβηκότες ἦτε/ βεβήκητε |
βεβηκότες ὦσι(ν)/ βεβήκωσι(ν) |
|
| optative | βεβηκὼς εἴην/ βεβήκοιμι/ βεβηκοίην |
βεβηκὼς εἴης/ βεβήκοις/ βεβηκοίης |
βεβηκὼς εἴη/ βεβήκοι/ βεβηκοίη |
βεβηκότε εἴητον/ βεβηκότε εἶτον/ βεβήκοιτον |
βεβηκὀτε εἰήτην/ βεβηκότε εἴτην/ βεβηκοίτην |
βεβηκότες εἴημεν/ βεβηκότες εἶμεν/ βεβήκοιμεν |
βεβηκότες εἴητε/ βεβηκότες εἶτε/ βεβήκοιτε |
βεβηκότες εἴησαν/ βεβηκότε εἶεν/ βεβήκοιεν |
|
| imperative | βεβηκὼς ἴσθι | βεβηκὼς ἔστω | βεβηκότε ἔστον | βεβηκότε ἔστων | βεβηκότες ἔστε | βεβηκότες ὄντων | |||
| middle/
passive |
indicative | βέβημαι | βέβησαι | βέβηται | βέβησθον | βέβησθον | βεβήμεθα | βέβησθε | βέβηνται |
| subjunctive | βεβημένος ὦ | βεβημένος ᾖς | βεβημένος ᾖ | βεβημένω ἦτον | βεβημένω ἦτον | βεβημένοι ὦμεν | βεβημένοι ἦτε | βεβημένοι ὦσι | |
| optative | βεβημένος εἴην | βεβημένος εἴης | βεβημένος εἴη | βεβημένοι εἴητον/ βεβημένοι εἶτον |
βεβημένω εἰήτην/ βεβημένω εἴτην |
βεβημένοι εἴημεν/ βεβημένοι εἶμεν |
βεβημένοι εἴητε/ βεβημένοι εἶτε |
βεβημένοι εἴησαν/ βεβημένοι εἶεν |
|
| imperative | βέβησο | βεβήσθω | βέβησθον | βεβήσθων | βέβησθε | βεβήσθων | |||
| active | middle/passive | ||||||||
| infinitive | βεβηκέναι | βεβήσθαι | |||||||
| participle | βεβηκώς , βεβηκυῖα , βεβηκός | βεβημένος , βεβημένη , βεβημένον | |||||||
References [edit]
- βαίνω in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940