γένεσις

Ancient Greek

Etymology

From γενέσθαι, the aorist infinitive of γίγνομαι "I come into being"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ɡénesis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /ɣɛ́nɛsis/

• (4th AD Koine): IPA: /ɣénesis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ʝénesis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ʝénesis/

Noun

γένεσις (genitive γενέσεως) f, third declension; (genesis)

1. origin, source
2. manner of birth
3. creation

Inflection

Third declension of γένεσῐς, γενέσεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ γένεσῐς	τὼ γενέσει	αἱ γενέσεις
Genitive	τῆς γενέσεως	τοῖν γενεσέοιν	τῶν γενέσεων
Dative	τῇ γενέσει	τοῖν γενεσέοιν	ταῖς γενέσεσῐ(ν)
Accusative	τὴν γένεσῐν	τὼ γενέσει	τὰς γενέσεις
Vocative	γένεσῐ	γενέσει	γενέσεις

Third declension of γένεσῐς, γενέσιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ γένεσῐς	τὼ γενέσιε	αἱ γενέσιες
Genitive	τῆς γενέσιος	τοῖν γενεσίοιν	τῶν γενεσίων
Dative	τῇ γενέσῑ, γενέσει	τοῖν γενεσίοιν	ταῖς γενέσῐσῐ(ν), γενεσίεσῐ(ν), γενέσεσῐ(ν)
Accusative	τὴν γένεσῐν	τὼ γενέσιε	τὰς γενέσῑς, γενέσιᾰς
Vocative	γένεσῐ	γενέσιε	γενέσιες

Descendants

• English: genesis

References

• Bauer lexicon
• Liddell & Scott, A Greek-English Lexicon
• Strong’s concordance number: G1078