δίκαιος
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Ancient Greek
[edit] Etymology
From δίκη (dikē), “‘custom, right’”)
[edit] Pronunciation
- (Classical): IPA: [díka͜ɪos]
- (Koine): IPA: [dˈikɛːo̞s]
- (Byzantine): IPA: [ðˈikeos]
[edit] Adjective
δίκαιος m., δικαία f., δίκαιον n.; first/second declension; (dikaios)
- observant of custom, orderly, civilized
- righteous
- equal, even, balanced
- exact, specific
- lawful, just, right
- fitting, normal
- real, genuine
[edit] Inflection
| Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |||
| Nominative | δίκαιος | δικαίᾱ | δίκαιον | δικαίω | δικαία | δικαίω | δίκαιοι | δίκαιαι | δίκαια | |||
| Genitive | δικαίου | δικαίᾱς | δικαίου | δικαίοιν | δικαίαιν | δικαίοιν | δικαίων | δικαίων | δικαίων | |||
| Dative | δικαίῳ | δικαίᾳ | δικαίῳ | δικαίοιν | δικαίαιν | δικαίοιν | δικαίοις | δικαίαις | δικαίοις | |||
| Accusative | δίκαιον | δικαίᾱν | δίκαιον | δικαίω | δικαία | δικαίω | δικαίους | δικαίας | δίκαια | |||
| Vocative | δίκαιε | δικαίᾱ | δίκαιον | δικαίω | δικαία | δικαίω | δίκαιοι | δίκαιαι | δίκαια | |||
|
|
||||||||||||
[edit] References
- LSJ
- BDAG
- Strong’s concordance number: G1342
[edit] Greek
[edit] Adjective
δίκαιος m., nominative, sg.
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | ||||
| Gender | masc. | fem. | neut. | masc. | fem. | neut. |
| Nominative | δίκαιος | δίκαιη | δίκαιο | δίκαιοι | δίκαιες | δίκαια |
| Genitive | δίκαιου | δίκαιης | δίκαιου | δίκαιων | δίκαιων | δίκαιων |
| Accusative | δίκαιο | δίκαιη | δίκαιο | δίκαιους | δίκαιες | δίκαια |
| Vocative | δίκαιε | δίκαιη | δίκαιο | δίκαιοι | δίκαιες | δίκαια |
| Comparative | πιο δίκαιος or δικαιότερος | |||||
| Relative superlative | ο πιο δίκαιος or ο δικαιότερος | |||||
| Absolute superlative | πολύ δίκαιος or δικαιότατος | |||||
