δαιμόνιος

Ancient Greek

Etymology

From δαίμων (daimōn, “god, divine power”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /da͜ɪmóni.os/

• (1st BC Egyptian): IPA: /dɛːmónios/

• (4th AD Koine): IPA: /ðemónios/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ðemónios/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ðemónios/

Adjective

δαιμόνιος m, δαιμονία f, δαιμόνιον n; first/second declension; (daimōnios)

1. (Homeric) strange, extraordinary, inscrutable; that is, resembling a δαίμων

   "δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω - Hom. Il. 1.561"

2. proceeding from a deity, heaven-sent, divine, miraculous, marvelous

Inflection

    First and second declension of δαιμόνιος, δαιμονίᾱ, δαιμόνιον

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	δαιμόνιος	δαιμονίᾱ	δαιμόνιον		δαιμονίω	δαιμονία	δαιμονίω		δαιμόνιοι	δαιμόνιαι	δαιμόνια
Genitive	δαιμονίου	δαιμονίᾱς	δαιμονίου		δαιμονίοιν	δαιμονίαιν	δαιμονίοιν		δαιμονίων	δαιμονίων	δαιμονίων
Dative	δαιμονίῳ	δαιμονίᾳ	δαιμονίῳ		δαιμονίοιν	δαιμονίαιν	δαιμονίοιν		δαιμονίοις	δαιμονίαις	δαιμονίοις
Accusative	δαιμόνιον	δαιμονίᾱν	δαιμόνιον		δαιμονίω	δαιμονία	δαιμονίω		δαιμονίους	δαιμονίας	δαιμόνια
Vocative	δαιμόνιε	δαιμονίᾱ	δαιμόνιον		δαιμονίω	δαιμονία	δαιμονίω		δαιμόνιοι	δαιμόνιαι	δαιμόνια
Adverb: δαιμονίως

References

• LSJ 7th edition