εὐχάριστος
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Ancient Greek [edit]
Etymology [edit]
From εὖ (eu, “good”) and χαρίζομαι (kharizomai, “I rejoice”).
Pronunciation [edit]
- (5th BC Attic): IPA: /e͜ʊkʰáristos/
- (1st BC Egyptian): IPA: /ɛʍkʰáristos/
- (4th AD Koine): IPA: /eɸxáristos/
- (10th AD Byzantine): IPA: /efkáristos/
- (15th AD Constantinopolitan): IPA: /efkáɾistos/
Adjective [edit]
εὐχάριστος m, εὐχάριστος f, εὐχάριστον n; second declension; (eukharistos)
Inflection [edit]
Second declension of εὐχάριστος, εὐχάριστον
| Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | ||||||
| Nominative | εὐχάριστος | εὐχάριστον | εὐχαρίστω | εὐχαρίστω | εὐχάριστοι | εὐχάριστα | ||||||
| Genitive | εὐχαρίστου | εὐχαρίστου | εὐχαρίστοιν | εὐχαρίστοιν | εὐχαρίστων | εὐχαρίστων | ||||||
| Dative | εὐχαρίστῳ | εὐχαρίστῳ | εὐχαρίστοιν | εὐχαρίστοιν | εὐχαρίστοις | εὐχαρίστοις | ||||||
| Accusative | εὐχάριστον | εὐχάριστον | εὐχαρίστω | εὐχαρίστω | εὐχαρίστους | εὐχάριστα | ||||||
| Vocative | εὐχάριστε | εὐχάριστον | εὐχαρίστω | εὐχαρίστω | εὐχάριστοι | εὐχάριστα | ||||||
References [edit]
- LSJ
- BDAG
- Strong’s concordance number: G2170
