θυμός

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰuh₂mós (“smoke”). Cognates include Sanskrit धूम (dhūmá), Lithuanian dūmas, Latin fūmus, and Old Church Slavonic дꙑмъ (dymŭ).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tʰy͜ymós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tʰyːmós/

• (4th AD Koine): IPA: /θymós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /θymós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /θimós/

Noun

θῡμός (genitive θυμοῦ) m, second declension; (thumos)

1. soul, as the seat of emotion, feeling, and thought
2. soul, life, breath
3. soul, heart
4. desire, will
5. temper, passion, disposition
6. anger, rage, wrath
7. heart, love
8. thought, mind

Inflection

Second declension of θυμός, θυμοῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	θυμός	θυμώ	θυμοί
Genitive	θυμοῦ	θυμοῖν	θυμῶν
Dative	θυμῷ	θυμοῖν	θυμοῖς
Accusative	θυμόν	θυμώ	θυμούς
Vocative	θυμέ	θυμώ	θυμοί

Derived terms

ἀθυμία ἀπροθυμία αὐτοεπιθυμία βαρυθυμία γλυκυθυμία

διθυμία δυσθυμία ἐκθυμία ἐνθυμία ἐπιθυμία

εὐθυμία κᾰκόθῡμος μακροθυμία μικροθυμία ὀξυθυμία

ὀξυθύμια προεπιθυμία προθυμία ῥαθυμία, ῥᾳθυμία

Descendants

• English: alexithymia, arithmothymia, cyclothymia, hyperthymia, hypothymia, isothymia, megalothymia
• Greek: θυμός

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G2372

---

Greek

Etymology

From the Ancient Greek θυμός (thumos), from Proto-Indo-European *dʰuh₂mós (“smoke”).

Noun

θυμός (thymós) m,   plural θυμοί

1. anger, rage

Declension

declension of θυμός

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	θυμός	θυμοί
genitive (γενική)	θυμού	θυμών
accusative (αιτιατική)	θυμό	θυμούς
vocative (κλητική)	θυμέ	θυμοί

Synonyms

• οργή (orgí) f