κράτος

Ancient Greek

Alternative forms

• κάρτος (Ionic, Epic)
• κρέτος (Aeolic)

Etymology

From Proto-Indo-European *kret-. Cognates include Sanskrit क्रतु (krátu), Avestan 𐬑𐬭𐬀𐬙𐬎 (xratu-), and Old English heard (“hard”). More at hard.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /krátos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /krátos/

• (4th AD Koine): IPA: /krátos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /krátos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /kɾátos/

Noun

κράτος (genitive κράτεος or κράτους); n, third declension; (kratos)

1. might, strength
2. act of strength, act of valour
3. (in plural) acts of violence
4. dominion, power
   • 66-90 CE, Jude, Epistle of Jude, 1:25.μόνῳ σοφῷ Θεῷ σωτῆρι ἡμῶν δόξα καὶ μεγαλωσύνη, κράτος καὶ ἐξουσία, καὶ νῦν καὶ εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας Ἀμήν,To God, our saviour, who alone is wise, be glory and majesty, power and authority, both now and in every age, amen.

Inflection

Third declension of κράτος, κράτεος (uncontracted)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ κράτος	τὼ κράτεε	τὰ κράτεᾰ
Genitive	τοῦ κράτεος	τοῖν κρᾰτέοιν	τῶν κρᾰτέων
Dative	τῷ κράτεϊ	τοῖν κρᾰτέοιν	τοῖς κράτεσσῐ(ν)
Accusative	τὸ κράτος	τὼ κράτεε	τὰ κράτεᾰ
Vocative	κράτος	κράτεε	κράτεᾰ

Third declension of κράτος, κράτους (contracted)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ κράτος	τὼ κράτει	τὰ κράτη
Genitive	τοῦ κράτους	τοῖν κρᾰτοῖν	τῶν κρᾰτῶν
Dative	τῷ κράτει	τοῖν κρᾰτοῖν	τοῖς κράτεσῐ(ν)
Accusative	τὸ κράτος	τὼ κράτει	τὰ κράτη
Vocative	κράτος	κράτει	κράτη

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G2904

---

Greek

Noun

κράτος (krátos) n,   plural κράτη

1. state (any sovereign polity)

Declension

declension of κράτος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	κράτος	κράτη
genitive (γενική)	κράτους	κρατών
accusative (αιτιατική)	κράτος	κράτη
vocative (κλητική)	κράτος	κράτη