κράτος

Ancient Greek

Alternative forms

• κάρτος (Ionic, Epic)
• κρέτος (Aeolic)

Etymology

From Proto-Indo-European *kret-. Cognates include Sanskrit क्रतु (krátu), Avestan 𐬑𐬭𐬀𐬙𐬎 (xratu-), and Old English heard (“hard”). More at hard.

Pronunciation

• (Classical): IPA: [krátos]
• (Koine): IPA: [krˈato̞s]
• (Byzantine): IPA: [krˈatos]

Noun

κράτος (genitive κράτεος or κράτους); n, third declension; (kratos)

1. might, strength
2. act of strength, act of valour
3. (in plural) acts of violence
4. dominion, power

   66-90 CE, Jude, Epistle of Jude, 1:25

   μόνῳ σοφῷ Θεῷ σωτῆρι ἡμῶν δόξα καὶ μεγαλωσύνη, κράτος καὶ ἐξουσία, καὶ νῦν καὶ εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας Ἀμήν

   To God, our saviour, who alone is wise, be glory and majesty, power and authority, both now and in every age, amen.

Inflection

Third declension of κράτος, κράτεος (uncontracted)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τό κράτος	τώ κράτεε	τά κράτεᾰ
Genitive	τοῦ κράτεος	τοῖν κρᾰτέοιν	τῶν κρᾰτέων
Dative	τῷ κράτεϊ	τοῖν κρᾰτέοιν	τοῖς κράτεσσῐ(ν)
Accusative	τό κράτος	τώ κράτεε	τά κράτεᾰ
Vocative	κράτος	κράτεε	κράτεᾰ

Third declension of κράτος, κράτους (contracted)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τό κράτος	τώ κράτει	τά κράτη
Genitive	τοῦ κράτους	τοῖν κρᾰτοῖν	τῶν κρᾰτῶν
Dative	τῷ κράτει	τοῖν κρᾰτοῖν	τοῖς κράτεσῐ(ν)
Accusative	τό κράτος	τώ κράτει	τά κράτη
Vocative	κράτος	κράτει	κράτη

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G2904

---

Greek

Noun

κράτος (krátos) n.,   plural κράτη

1. state (any sovereign polity)