κόνις

See also κονίς

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *konis. Cognates include Latin cinis. Unexplained is the e/o vocalism difference.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /kónis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /kónis/

• (4th AD Koine): IPA: /kónis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /kónis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /kónis/

Noun

κόνις (genitive κόνεως, κόνιος) f, third declension; (konis)

1. dust
2. (figuratively) the multitude
3. ashes
4. the powder sprinkled upon wrestlers

Inflection

Third declension of κόνῐς, κόνεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	κόνῐς	κόνει	κόνεις
Genitive	κόνεως	κονέοιν	κόνεων
Dative	κόνει	κονέοιν	κόνεσῐ(ν)
Accusative	κόνῐν	κόνει	κόνεις
Vocative	κόνῐ	κόνει	κόνεις

Third declension of κόνῐς, κόνιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	κόνῐς	κόνιε	κόνιες
Genitive	κόνιος	κονίοιν	κονίων
Dative	κόνῑ, κόνει	κονίοιν	κόνῐσῐ(ν), κονίεσῐ(ν), κόνεσῐ(ν)
Accusative	κόνῐν	κόνιε	κόνῑς, κόνιᾰς
Vocative	κόνῐ	κόνιε	κόνιες

Related terms

• κονία

References

• LSJ
• Robert S. P. Beekes (2009) Etymological Dictionary of Greek (Brill Academic Publishers)