μόνος

From Wiktionary

Contents 1 Ancient Greek 1.1 Alternative spellings 1.2 Pronunciation 1.3 Adjective 1.3.1 Inflection 1.3.2 References

[edit] Ancient Greek

[edit] Alternative spellings

• μοῦνος (Ionic, Epic)
• μῶνος (Doric)

[edit] Pronunciation

• (Classical) IPA: /mónos/
• (Koine) IPA: /ˈmonos/

[edit] Adjective

μόνος m., μόνη f., μόνον n.; first/second declension; (monos)

1. alone, forsaken, solitary
2. only
3. unique

[edit] Inflection

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	μόνος	μόνη	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνοι	μόναι	μόνα
Genitive	μόνου	μόνης	μόνου		μόνοιν	μόναιν	μόνοιν		μόνων	μόνων	μόνων
Dative	μόνῳ	μόνῃ	μόνῳ		μόνοιν	μόναιν	μόνοιν		μόνοις	μόναις	μόνοις
Accusative	μόνον	μόνην	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνους	μόνας	μόνα
Vocative	μόνε	μόνη	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνοι	μόναι	μόνα

[edit] References

• LSJ
• BDAG

Strong’s concordance number: G3441