μόνος

See also μονός

Ancient Greek

Alternative forms

• μοῦνος (Epic, Ionic)
• μῶνος (Doric)

Etymology

From * μόνϝος. Past that is uncertain, but could be related to μανός (manos, “rare”).

Pronunciation

• (Classical): IPA: [mónos]
• (Koine): IPA: [mˈo̞no̞s]
• (Byzantine): IPA: [mˈonos]

Adjective

μόνος m., μόνη f., μόνον n.; first/second declension; (monos)

1. alone, forsaken, solitary
2. only
3. unique

Inflection

    First and second declension of μόνος, μόνη, μόνον

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	μόνος	μόνη	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνοι	μόναι	μόνα
Genitive	μόνου	μόνης	μόνου		μόνοιν	μόναιν	μόνοιν		μόνων	μόνων	μόνων
Dative	μόνῳ	μόνῃ	μόνῳ		μόνοιν	μόναιν	μόνοιν		μόνοις	μόναις	μόνοις
Accusative	μόνον	μόνην	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνους	μόνας	μόνα
Vocative	μόνε	μόνη	μόνον		μόνω	μόνα	μόνω		μόνοι	μόναι	μόνα

References

• LSJ
• BDAG
• Beekes Greek etymological dictionary
• Strong’s concordance number: G3441

---

Greek

Adjective

μόνος m.  (mónos)   feminine μόνη, neuter μόνο

1. solitary, alone
2. unmarried
3. solo, unaccompanied
4. unique, singular

Declension

positive forms of μόνος

number  case   \   gender	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	μόνος	μόνη	μόνο	μόνοι	μόνες	μόνα
genitive	μόνου	μόνης	μόνου	μόνων	μόνων	μόνων
accusative	μόνο	μόνη	μόνο	μόνους	μόνες	μόνα
vocative	μόνε	μόνη	μόνο	μόνοι	μόνες	μόνα

Related terms

• μονός (single, odd)