οἴφω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *h₃yebʰ-. Cognates include Sanskrit यभति (yabhati) and Proto-Slavic *jebati.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /o͜ɪ́pʰɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /ýːpʰoː/

• (4th AD Koine): IPA: /ýɸo/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ýfo/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ífo/

Verb

οἴφω (oiphō)

1. I have sex with

Inflection

    Present: οἴφω, οἴφομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	οἴφω	οἴφεις	οἴφει	οἴφετον	οἴφετον	οἴφομεν	οἴφετε	οἴφουσι(ν)
	subjunctive	οἴφω	οἴφῃς	οἴφῃ	οἴφητον	οἴφητον	οἴφωμεν	οἴφητε	οἴφωσι(ν)
	optative	οἴφοιμι	οἴφοις	οἴφοι	οἴφοιτον	οἰφοίτην	οἴφοιμεν	οἴφοιτε	οἴφοιεν
	imperative		οἶφε	οἰφέτω	οἴφετον	οἰφέτων		οἴφετε	οἰφόντων
middle/ passive	indicative	οἴφομαι	οἴφει/ οἴφῃ	οἴφεται	οἴφεσθον	οἴφεσθον	οἰφόμεθα	οἴφεσθε	οἴφονται
	subjunctive	οἴφωμαι	οἴφῃ	οἴφηται	οἴφησθον	οἴφησθον	οἰφώμεθα	οἴφησθε	οἴφωνται
	optative	οἰφοίμην	οἴφοιο	οἴφοιτο	οἴφοισθον	οἰφοίσθην	οἰφοίμεθα	οἴφοισθε	οἴφοιντο
	imperative		οἴφου	οἰφέσθω	οἴφεσθον	οἰφέσθων		οἴφεσθε	οἰφέσθων
		active				middle/passive
infinitive		οἴφειν				οἴφεσθαι
participle		οἴφων , οἴφουσα , οἶφον				οἰφόμενος , οἰφομένη , οἰφόμενον

References

• LSJ