πλατύς

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *pl̥th₂us, zero grade of *pleth₂os (whence πλάτος (platos)). Cognates include Sanskrit पृथु (pr̥thú) and Avestan pǝrǝʮu, Latvian plats; cf. also English flat, Old Norse flatr.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /platýs/

• (1st BC Egyptian): IPA: /platýs/

• (4th AD Koine): IPA: /platýs/

• (10th AD Byzantine): IPA: /platýs/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /platís/

Adjective

πλατύς m, πλατεῖα f, πλατύ n; first/third declension; (platus)

1. wide, broad
2. flat, level
3. broad-shouldered
4. far advanced (of seasons)
5. broad, strong
6. diffuse
7. widespread, frequent
8. (feminine substantive)
   1. street (usually of a main street)
   2. flat of the hand
   3. type of dish or cup
   4. broad stripe or border
9. salty, brackish

Inflection

    First and third declension of πλατύς, πλατεῖᾰ, πλατύ

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	πλατύς	πλατεῖᾰ	πλατύ		πλατέε	πλατείᾱ	πλατέε		πλατεῖς	πλατεῖαι	πλατέᾰ
Genitive	πλατέος	πλατείᾱς	πλατέος		πλατέοιν	πλατείαιν	πλατέοιν		πλατέων	πλατειῶν	πλατέων
Dative	πλατεῖ	πλατείᾳ	πλατεῖ		πλατέοιν	πλατείαιν	πλατέοιν		πλατέσι(ν)	πλατείαις	πλατέσι(ν)
Accusative	πλατύν	πλατεῖᾰν	πλατύ		πλατέε	πλατείᾱ	πλατέε		πλατεῖς	πλατείᾱς	πλατέᾰ
Vocative	πλατύ	πλατεῖᾰ	πλατύ		πλατέε	πλατείᾱ	πλατέε		πλατεῖς	πλατεῖαι	πλατέᾰ

References

• LSJ
• BDAG
• Robert S. P. Beekes (2009) Etymological Dictionary of Greek (Brill Academic Publishers)
• Strong’s concordance number: G4116