πολίτης

Ancient Greek

Alternative forms

• (Ionic) πολιήτης

Etymology

From πόλις (polis, “city”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /poli͜ítɛ͜ɛs/

• (1st BC Egyptian): IPA: /políːteːs/

• (4th AD Koine): IPA: /polítis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /polítis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /polítis/

Noun

πολίτης (genitive πολίτου) m, first declension; (polītēs)

1. citizen
2. freeman
3. fellow citizen, compatriot

Inflection

First declension of πολίτης, πολίτου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ πολίτης	τὼ πολίτᾱ	οἱ πολῖται
Genitive	τοῦ πολίτου	τοῖν πολίταιν	τῶν πολῑτῶν
Dative	τῷ πολίτῃ	τοῖν πολίταιν	τοῖς πολίταις
Accusative	τὸν πολίτην	τὼ πολίτᾱ	τοὺς πολίτᾱς
Vocative	πολῖτᾰ	πολίτᾱ	πολῖται

References

• πολίτης in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4177

---

Greek

Noun

πολίτης (polítis) m and f,   plural πολίτες,  feminine πολίτις

1. citizen, resident of town or city.

   Αμερικανός πολίτης (American citizen)

2. civilian, not of the church or armed forces.

Declension

declension of πολίτης

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	πολίτης	πολίτες
genitive (γενική)	πολίτη	πολιτών
accusative (αιτιατική)	πολίτη	πολίτες
vocative (κλητική)	πολίτη	πολίτες

Related terms

see: πόλη