προφήτης

Ancient Greek

Alternative forms

• προφάτης (Doric)

Etymology

From πρό "before" + φημί "I tell"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /propʰɛ͜ɛ́tɛ͜ɛs/

• (1st BC Egyptian): IPA: /propʰéːteːs/

• (4th AD Koine): IPA: /proɸítis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /profítis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /pɾofítis/

Noun

προφήτης (genitive προφήτου) m, first declension; (prophētēs)

1. one who speaks for a god: prophet

Inflection

First declension of προφήτης, προφήτου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	προφήτης	προφήτᾱ	προφῆται
Genitive	προφήτου	προφήταιν	προφητῶν
Dative	προφήτῃ	προφήταιν	προφήταις
Accusative	προφήτην	προφήτᾱ	προφήτᾱς
Vocative	προφῆτᾰ	προφήτᾱ	προφῆται

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4396

---

Greek

Noun

προφήτης (profítis) m,   plural προφήτες

1. prophet

Inflection

declension of προφήτης

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	προφήτης	προφήτες
genitive (γενική)	προφήτη	προφητών
accusative (αιτιατική)	προφήτη	προφήτες
vocative (κλητική)	προφήτη	προφήτες

Derived terms

• προφητεύω
• προφητεία
• προφητικός