στάσις

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *stéh₂tis, which is derived from Proto-Indo-European *steh₂- (“to stand”). Built up in the same way: Latin sta-ti- in statiō and Gothic 𐍃𐍄𐌰-𐌸-𐍃 (sta-þ-s, “place”). From the same root as Ancient Greek ἵστημι (hístēmi, “I stand”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /stásis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /stásis/

• (4th AD Koine): IPA: /stásis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /stásis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /stásis/

Noun

στάσις (genitive στάσεως) f, third declension; (stasis)

1. a standing

Inflection

Third declension of στάσῐς, στάσεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	στάσῐς	στάσει	στάσεις
Genitive	στάσεως	στασέοιν	στάσεων
Dative	στάσει	στασέοιν	στάσεσῐ(ν)
Accusative	στάσῐν	στάσει	στάσεις
Vocative	στάσῐ	στάσει	στάσεις

Third declension of στάσῐς, στάσιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	στάσῐς	στάσιε	στάσιες
Genitive	στάσιος	στασίοιν	στασίων
Dative	στάσῑ, στάσει	στασίοιν	στάσῐσῐ(ν), στασίεσῐ(ν), στάσεσῐ(ν)
Accusative	στάσῐν	στάσιε	στάσῑς, στάσιᾰς
Vocative	στάσῐ	στάσιε	στάσιες

Related terms

Related terms

αἰγόστασις αἱμόστασις ἀνάστασις ἀνθυπόστασις ἀνταποκατάστασις ἀντικατάστασις ἀντιμετάστασις ἀντιπαράστασις ἀντιπερίστασις ἀντίστασις ἀνυπόστασις ἀπανάστασις ἀποδιάστασις

ἀποκατάστασις ἀπόστασις αὐτόστασις ξενόστασις διανάστασις διάστασις διασύστασις δυσαποκατάστασις ἐξανάστασις ἔκστασις ἔνστασις ἐπανάστασις ἐπικατάστασις

ἐπίστασις ἐπισύστασις ἱππόστασις κατάστασις κατεξανάστασις κριόστασις μετανάστασις μετάστασις παράστασις παρυπόστασις περίστασις ποτίστασις προκατάστασις

πρόσστασις πρόστασις προσύστασις θεόστασις συγκατάστασις συναποκατάστασις συνεπίστασις σύστασις ὑπανάστασις ὑποκατάστασις ὑπόστασις

Descendants

• English: stasis
• German: Stasis
• Greek: στάση (stási)

References

• στάσις in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940