σχίσμα

Ancient Greek

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /skʰízma/

• (1st BC Egyptian): IPA: /skʰízma/

• (4th AD Koine): IPA: /sxízma/

• (10th AD Byzantine): IPA: /scízma/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /scízma/

Etymology

From the Ancient Greek root *σχιδ- (skhid-), from Proto-Indo-European *skey-, whence also σχίζω (skhízō, “I split”) and the suffix -μα (-ma).

Noun

σχίσμα (genitive σχίσματος) n, third declension; (skhisma)

1. That which is divided: division, rent, split
2. A division of people based on differing opinions: schism, faction

Inflection

Third declension of σχίσμᾰ, σχίσμᾰτος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ σχίσμᾰ	τὼ σχίσμᾰτε	τὰ σχίσμᾰτᾰ
Genitive	τοῦ σχίσμᾰτος	τοῖν σχισμάτοιν	τῶν σχισμάτων
Dative	τῷ σχίσμᾰτῐ	τοῖν σχισμάτοιν	τοῖς σχίσμᾰσῐ(ν)
Accusative	τὸ σχίσμᾰ	τὼ σχίσμᾰτε	τὰ σχίσμᾰτᾰ
Vocative	σχίσμᾰ	σχίσμᾰτε	σχίσμᾰτᾰ

Descendants

• English: schism

• Latin: schisma

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4978

---

Greek

Noun

σχίσμα (schísma) n,   plural σχίσματα

1. split, rift, division
2. (religion) schism

Declension

declension of σχίσμα

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	σχίσμα	σχίσματα
genitive (γενική)	σχίσματος	σχισμάτων
accusative (αιτιατική)	σχίσμα	σχίσματα
vocative (κλητική)	σχίσμα	σχίσματα