τύπος

Ancient Greek

Etymology

From τύπτω (tuptō, “I poke, beat”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /týpos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /týpos/

• (4th AD Koine): IPA: /týpos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /týpos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /típos/

Noun

τύπος (genitive τύπου) m, second declension; (tupos)

1. A blow, pressing
2. The results of a blow: mark, impression
3. mark, figure, image, outline
4. General character of a thing: sort, type
5. text, content
6. pattern, example, model
7. summoning

Descendants

• Old Armenian: տիպ

Inflection

Second declension of τύπος, τύπου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τύπος	τύπω	τύποι
Genitive	τύπου	τύποιν	τύπων
Dative	τύπῳ	τύποιν	τύποις
Accusative	τύπον	τύπω	τύπους
Vocative	τύπε	τύπω	τύποι

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5179

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek τύπος (tupos).

Noun

τύπος (týpos) m,   plural τύποι

1. sort, type
2. the press, the newspapers collectively
3. formality
4. (colloquial) a man, a guy, a chap
5. (chemistry, mathematics) formula

Inflection

declension of τύπος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	τύπος	τύποι
genitive (γενική)	τύπου	τύπων
accusative (αιτιατική)	τύπο	τύπους
vocative (κλητική)	τύπε	τύποι

Derived terms

• ανάτυπο
• έκτυπος
• τυπικός
• τυπολάτρης
• τυπώνω