φθίσις

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰgʷʰítis (“perishing, decrease”). Cognates include Sanskrit क्षिति (kṣíti, “perishing, downfall”) and Latin sitis (“thirst”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /pʰtʰísis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pʰtʰísis/

• (4th AD Koine): IPA: /ɸθísis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ftísis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ftísis/

Noun

φθίσις (genitive φθίσεως) f, third declension; (phthisis)

1. decline, decay
2. atrophy
3. consumption (disease)
4. waning of the moon
5. contraction of the eye

Inflection

Third declension of φθίσῐς, φθίσεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	φθίσῐς	φθίσει	φθίσεις
Genitive	φθίσεως	φθισέοιν	φθίσεων
Dative	φθίσει	φθισέοιν	φθίσεσῐ(ν)
Accusative	φθίσῐν	φθίσει	φθίσεις
Vocative	φθίσῐ	φθίσει	φθίσεις

Third declension of φθίσῐς, φθίσιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	φθίσῐς	φθίσιε	φθίσιες
Genitive	φθίσιος	φθισίοιν	φθισίων
Dative	φθίσῑ, φθίσει	φθισίοιν	φθίσῐσῐ(ν), φθισίεσῐ(ν), φθίσεσῐ(ν)
Accusative	φθίσῐν	φθίσιε	φθίσῑς, φθίσιᾰς
Vocative	φθίσῐ	φθίσιε	φθίσιες

References

• LSJ