φωνή

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰeh₂- (“to speak”).

Pronunciation

• (Classical): IPA: [pʰɔːnɛː́]
• (Koine): IPA: [pʰo̞ːnˈeː]
• (Byzantine): IPA: [ɸonˈi]

Noun

φωνή (genitive φωνῆς) f, first declension; (phōnē)

1. sound
2. Usually human of the human voice: voice cry, yell
3. The voice or cry of animals
4. Any articulate sound (especially vowels)
5. speech, discourse
6. language

Inflection

First declension of φωνή, φωνῆς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ φωνή	τώ φωνά	αἱ φωναί
Genitive	τῆς φωνῆς	τοῖν φωναῖν	τῶν φωνῶν
Dative	τῇ φωνῇ	τοῖν φωναῖν	ταῖς φωναῖς
Accusative	τήν φωνήν	τώ φωνά	τάς φωνάς
Vocative	φωνή	φωνά	φωναί

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5456

---

Greek

Noun

φωνή (foní) f.,   plural φωνές

1. voice, sound
2. (music) voice, note

Declension

declension of φωνή

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	η φωνή	οι φωνές
genitive (γενική)	της φωνής	των φωνών
accusative (αιτιατική)	την φωνή	τις φωνές
vocative (κλητική)	φωνή	φωνές