φωνή

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰeh₂- (“to speak”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /pʰɔ͜ɔnɛ͜ɛ́/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pʰoːnéː/

• (4th AD Koine): IPA: /ɸoní/

• (10th AD Byzantine): IPA: /foní/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /foní/

Noun

φωνή (genitive φωνῆς) f, first declension; (phōnē)

1. sound
2. Usually human of the human voice: voice cry, yell
3. The voice or cry of animals
4. Any articulate sound (especially vowels)
5. speech, discourse
6. language

Inflection

First declension of φωνή, φωνῆς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ φωνή	τὼ φωνά	αἱ φωναί
Genitive	τῆς φωνῆς	τοῖν φωναῖν	τῶν φωνῶν
Dative	τῇ φωνῇ	τοῖν φωναῖν	ταῖς φωναῖς
Accusative	τὴν φωνήν	τὼ φωνά	τὰς φωνάς
Vocative	φωνή	φωνά	φωναί

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5456

---

Greek

Noun

φωνή (foní) f,   plural φωνές

1. voice, sound
2. (music) voice, note

Declension

declension of φωνή

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	φωνή	φωνές
genitive (γενική)	φωνής	φωνών
accusative (αιτιατική)	φωνή	φωνές
vocative (κλητική)	φωνή	φωνές