քահանայ

Old Armenian

Etymology

From Classical Syriac ܟܗܢܐ (kāhnāʾ, “priest”).

Noun

քահանայ • (kʿahanay)  

1. priest, clergyman

Declension

i-type

	singular		plural
nominative	քահանայ (kʿahanay)		քահանայք (kʿahanaykʿ)
genitive	քահանայի (kʿahanayi)		քահանայից (kʿahanayicʿ)
dative	քահանայի (kʿahanayi)		քահանայից (kʿahanayicʿ)
accusative	քահանայ (kʿahanay)		քահանայս (kʿahanays)
accusative definite	զքահանայ (zkʿahanay)		զքահանայս (zkʿahanays)
ablative	ի քահանայէ (i kʿahanayē)		ի քահանայից (i kʿahanayicʿ)
instrumental	քահանայիւ (kʿahanayiw)		քահանայիւք (kʿahanayiwkʿ)
locative	ի քահանայի (i kʿahanayi)		ի քահանայս (i kʿahanays)

Derived terms

անքահանայ անքահանայապետ չքահանայ չքահանայապետ քահանայագոյն քահանայագործ քահանայագործեմ քահանայագործութիւն քահանայազարդ քահանայաթաղ

քահանայական քահանայակից քահանայաձեւ քահանայանամ քահանայապետ քահանայապետաբար քահանայապետագոյն քահանայապետական քահանայապետապէս քահանայապետեմ

քահանայապետութիւն քահանայապէս քահանայավարութիւն քահանայատակ քահանայարան քահանայացուցանեմ քահանայեմ քահանայութիւն քահանայուհի քահանայօրէն

Descendants

• Armenian: քահանա

References

• “քահանայ” in Mathias Bedrossian (1879), New Dictionary Armenian-English (Venice: S. Lazarus Armenian Academy)
• “քահանայ” in G. Awetikʿean, X. Siwrmēlean, M. Awgerean (1836–37), Nor baṙgirkʿ haykazean lezui (Venice: S. Lazarus Armenian Academy)
• “քահանայ” in Hračʿeay Ačaṙean (1926–35), Hayerēn armatakan baṙaran (Yerevan: Yerevan State University), 2nd ed., 1971–79