मन्त्र
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Sanskrit
[edit] Etymology
From the root man- "to think" (also in मनस् (manas, “mind”)) and the suffix -tra denoting tools, hence literally "instrument of thought".
[edit] Noun
मन्त्र (mántra) m. and n.
- sacred text or speech
- a prayer or song of praise (RV. AV. TS.), a sacred formula addressed to any individual deity; a mantra
- a Vedic hymn or sacrificial formula, that portion of the Veda which contains the texts called ऋच (ṛc-) or यजुस् (yajus-) or सामन (sāman) (as opposed to the Brahmana or Upanishad portions); a mantra
- a mystical verse or magical formula (sometimes personified), incantation, charm, spell; a mantra
[edit] Declension
Masculine a-stem declension of मन्त्र
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | मन्त्रः (mantraḥ) | मन्त्रौ (mantrau) | मन्त्राः (mantrāḥ) |
| Vocative | मन्त्र (mantra) | मन्त्रौ (mantrau) | मन्त्राः (mantrāḥ) |
| Accusative | मन्त्रम् (mantram) | मन्त्रौ (mantrau) | मन्त्रान् (mantrān) |
| Instrumental | मन्त्रेण (mantreṇa) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रैः (mantraiḥ) |
| Dative | मन्त्राय (mantrāya) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रेभ्यः (mantrebhyaḥ) |
| Ablative | मन्त्रात् (mantrāt) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रेभ्यः (mantrebhyaḥ) |
| Genitive | मन्त्रस्य (mantrasya) | मन्त्रयोः (mantrayoḥ) | मन्त्राणाम् (mantrāṇām) |
| Locative | मन्त्रे (mantre) | मन्त्रयोः (mantrayoḥ) | मन्त्रेषु (mantreṣu) |
Neuter a-stem declension of मन्त्र
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | मन्त्रम् (mantram) | मन्त्रे (mantre) | मन्त्राणि (mantrāṇi) |
| Vocative | मन्त्र (mantra) | मन्त्रे (mantre) | मन्त्राणि (mantrāṇi) |
| Accusative | मन्त्रम् (mantram) | मन्त्रे (mantre) | मन्त्राणि (mantrāṇi) |
| Instrumental | मन्त्रेण (mantreṇa) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रैः (mantraiḥ) |
| Dative | मन्त्राय (mantrāya) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रेभ्यः (mantrebhyaḥ) |
| Ablative | मन्त्रात् (mantrāt) | मन्त्राभ्याम् (mantrābhyām) | मन्त्रेभ्यः (mantrebhyaḥ) |
| Genitive | मन्त्रस्य (mantrasya) | मन्त्रयोः (mantrayoḥ) | मन्त्राणाम् (mantrāṇām) |
| Locative | मन्त्रे (mantre) | मन्त्रयोः (mantrayoḥ) | मन्त्रेषु (mantreṣu) |
[edit] References
- Monier-Williams (1899) [1]
