सूनु
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Sanskrit
[edit] Etymology 1
From Proto-Indo-Iranian *suHnus, from Proto-Indo-European *suHnús. Cognates include Gothic 𐍃𐌿𐌽𐌿𐍃 (sunus), Lithuanian sūnùs, Old Church Slavonic сꙑнъ (synŭ) and Old English sunu (English son).
[edit] Noun
सूनु (sūnú) m.
- a son, child, offspring (RV. etc.)
- रयिर्न चित्रा सूरो न सन्द्र्गायुर्न पराणो नित्यो नसूनुः |
- तक्वा न भूर्णिर्वना सिषक्ति पयो न धेनुः शुचिर्विभावा ||
- rayirna citrā sūro na sandṛghāyurna prāṇo nityo nasūnuḥ |
- takvā na bhūrṇirvanā siṣakti payo na dhenuḥ śucirvibhāvā ||
- LIKE the Sun's glance, like wealth of varied sort, like breath which is the life, like one's own son,
- Like a swift bird, a cow who yields her milk, pure and refulgent to the wood he speeds.
- a younger brother (Kir. i, 24)
- a daughter's son (W.)
- name of a rishi (having the patronymic आर्भव (ārbhava) or काश्यप (kāśyapa), author of RV. x, 176) (Auukr.)
[edit] Declension
Masculine u-stem declension of सूनु
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | सूनुः (sūnuḥ) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Vocative | सूनो (sūno) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Accusative | सूनुम् (sūnum) | सूनू (sūnū) | सूनून् (sūnūn) |
| Instrumental | सूनुना (sūnunā) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभिः (sūnubhiḥ) |
| Dative | सूनवे (sūnave) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Ablative | सूनोः (sūnoḥ) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Genitive | सूनोः (sūnoḥ) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनूनाम् (sūnūnām) |
| Locative | सूनौ (sūnau) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनुषु (sūnuṣu) |
[edit] Noun
सूनु (sūnú) f.
[edit] Declension
Feminine u-stem declension of सूनु
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | सूनुः (sūnuḥ) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Vocative | सूनो (sūno) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Accusative | सूनुम् (sūnum) | सूनू (sūnū) | सूनूः (sūnūḥ) |
| Instrumental | सून्वा (sūnvā) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभिः (sūnubhiḥ) |
| Dative | सून्वै (sūnvai) / सूनवे(sūnave) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Ablative | सूनधेन्वाः (sūnvāḥ) / सूनोः (sūnoḥ) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Genitive | सूनधेन्वाः (sūnvāḥ) / सूनोः (sūnoḥ) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनूनाम् (sūnūnām) |
| Locative | सून्वाम् (sūnvām) / सूनौ (sūnau) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनुषु (sūnuṣu) |
[edit] Etymology 2
From the root √sū (“‘to beget, produce, yield’”).
[edit] Noun
सूनु (sūnú) m.
[edit] Declension
Masculine u-stem declension of सूनु
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | सूनुः (sūnuḥ) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Vocative | सूनो (sūno) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Accusative | सूनुम् (sūnum) | सूनू (sūnū) | सूनून् (sūnūn) |
| Instrumental | सूनुना (sūnunā) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभिः (sūnubhiḥ) |
| Dative | सूनवे (sūnave) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Ablative | सूनोः (sūnoḥ) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Genitive | सूनोः (sūnoḥ) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनूनाम् (sūnūnām) |
| Locative | सूनौ (sūnau) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनुषु (sūnuṣu) |
[edit] Etymology 3
[edit] Noun
सूनु (sūnu) m.
[edit] Declension
Masculine u-stem declension of सूनु
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | सूनुः (sūnuḥ) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Vocative | सूनो (sūno) | सूनू (sūnū) | सूनवः (sūnavaḥ) |
| Accusative | सूनुम् (sūnum) | सूनू (sūnū) | सूनून् (sūnūn) |
| Instrumental | सूनुना (sūnunā) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभिः (sūnubhiḥ) |
| Dative | सूनवे (sūnave) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Ablative | सूनोः (sūnoḥ) | सूनुभ्याम् (sūnubhyām) | सूनुभ्यः (sūnubhyaḥ) |
| Genitive | सूनोः (sūnoḥ) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनूनाम् (sūnūnām) |
| Locative | सूनौ (sūnau) | सून्वोः (sūnvoḥ) | सूनुषु (sūnuṣu) |
[edit] References
- Sir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, page 1240
