ἀκούω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *h₂keus-. Possible cognates include Gothic 𐌷𐌰𐌿𐍃𐌾𐌰𐌽 (hausjan)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ako͜ó.ɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /akúːoː/

• (4th AD Koine): IPA: /akúo/

• (10th AD Byzantine): IPA: /akúo/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /akúo/

Verb

ἀκούω (akaouō) future: ἀκούσω aorist: ἤκουσα perfect: ἀκήκοα, ἄκουκα, ἤκουκα perfect m/p: ἤκουσμαι aorist passive: ἠκούσθην

1. I hear
2. I hear about, learn
3. I listen, pay attention to, heed
4. I understand
5. I obey
6. (passive) I am called, am spoken of, am known as

Usage notes

The object which is heard takes the accusative case, while the speaker, when present, takes the genitive.

Inflection

    Present: ἀκούω, ἀκούομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀκούω	ἀκούεις	ἀκούει	ἀκούετον	ἀκούετον	ἀκούομεν	ἀκούετε	ἀκούουσι(ν)
	subjunctive	ἀκούω	ἀκούῃς	ἀκούῃ	ἀκούητον	ἀκούητον	ἀκούωμεν	ἀκούητε	ἀκούωσι(ν)
	optative	ἀκούοιμι	ἀκούοις	ἀκούοι	ἀκούοιτον	ἀκουοίτην	ἀκούοιμεν	ἀκούοιτε	ἀκούοιεν
	imperative		ἀκοῦε	ἀκουέτω	ἀκούετον	ἀκουέτων		ἀκούετε	ἀκουόντων
middle/ passive	indicative	ἀκούομαι	ἀκούει/ ἀκούῃ	ἀκούεται	ἀκούεσθον	ἀκούεσθον	ἀκουόμεθα	ἀκούεσθε	ἀκούονται
	subjunctive	ἀκούωμαι	ἀκούῃ	ἀκούηται	ἀκούησθον	ἀκούησθον	ἀκουώμεθα	ἀκούησθε	ἀκούωνται
	optative	ἀκουοίμην	ἀκούοιο	ἀκούοιτο	ἀκούοισθον	ἀκουοίσθην	ἀκουοίμεθα	ἀκούοισθε	ἀκούοιντο
	imperative		ἀκούου	ἀκουέσθω	ἀκούεσθον	ἀκουέσθων		ἀκούεσθε	ἀκουέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἀκούειν				ἀκούεσθαι
participle		ἀκούων , ἀκούουσα , ἀκοῦον				ἀκουόμενος , ἀκουομένη , ἀκουόμενον

    Imperfect: ἤκουον, ἠκουόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἤκουον	ἤκουες	ἤκουε	ἠκούετον	ἠκουέτην	ἠκούομεν	ἠκούετε	ἤκουον
middle/ passive		ἠκουόμην	ἠκούου	ἠκούετο	ἠκούεσθον	ἠκουέσθην	ἠκουόμεθα	ἠκούεσθε	ἠκούοντο

    Future: ἀκούσω

number		singular			dual		plural
future		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀκούσω	ἀκούσεις	ἀκούσει	ἀκούσετον	ἀκούσετον	ἀκούσομεν	ἀκούσετε	ἀκούσουσι(ν)
	optative	ἀκούσοιμι	ἀκούσοις	ἀκούσοι	ἀκούσοιτον	ἀκουσοίτην	ἀκούσοιμεν	ἀκούσοιτε	ἀκούσοιεν
middle	indicative	ἀκούσομαι	ἀκούσει/ ἀκούσῃ	ἀκούσεται	ἀκούσεσθον	ἀκούσεσθον	ἀκουσόμεθα	ἀκούσεσθε	ἀκούσονται
	optative	ἀκουσοίμην	ἀκούσοιο	ἀκούσοιτο	ἀκούσοισθον	ἀκουσοίσθην	ἀκουσοίμεθα	ἀκούσοισθε	ἀκούσοιντο
passive	indicative	ἀκουσήσομαι	ἀκουσήσει/ ἀκουσήσῃ	ἀκουσήσεται	ἀκουσήσεσθον	ἀκουσήσεσθον	ἀκουσησόμεθα	ἀκουσήσεσθε	ἀκουσήσονται
	optative	ἀκουσησοίμην	ἀκουσήσοιο	ἀκουσήσοιτο	ἀκουσήσοισθον	ἀκουσησοίσθην	ἀκουσησοίμεθα	ἀκουσήσοισθε	ἀκουσήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ἀκούσειν			ἀκούσεσθαι		ἀκουσήσεσθαι
participle		ἀκούσων , ἀκούσουσα , ἀκοῦσον			ἀκουσόμενος , ἀκουσομένη , ἀκουσόμενον		ἀκουσησόμενος , ἀκουσησομένη , ἀκουσησόμενον

    Aorist: ἤκουσα, ἠκουσάμην, ἠκούσθην

number		singular			dual		plural
aorist		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἤκουσα	ἤκουσας	ἤκουσε	ἠκούσατον	ἠκουσάτην	ἠκούσαμεν	ἠκούσατε	ἤκουσαν
	subjunctive	ἀκούσω	ἀκούσῃς	ἀκούσῃ	ἀκούσητον	ἀκούσητον	ἀκούσωμεν	ἀκούσητε	ἀκούσωσι(ν)
	optative	ἀκούσαιμι	ἀκούσαις/ ἀκούσειας	ἀκούσαι/ ἀκούσειε	ἀκούσαιτον	ἀκουσαίτην	ἀκούσαιμεν	ἀκούσαιτε	ἀκούσαιεν/ ἀκούσειαν
	imperative		ἄκουσον	ἀκουσάτω	ἀκούσατον	ἀκουσάτων		ἀκούσατε	ἀκουσάντων
middle	indicative	ἠκουσάμην	ἠκούσω	ἠκούσατο	ἠκούσασθον	ἠκουσάσθην	ἠκουσάμεθα	ἠκούσασθε	ἠκούσαντο
	subjunctive	ἀκούσωμαι	ἀκούσῃ	ἀκούσηται	ἀκούσησθον	ἀκούσησθον	ἀκουσώμεθα	ἀκούσησθε	ἀκούσωνται
	optative	ἀκουσαίμην	ἀκούσαιο	ἀκούσαιτο	ἀκούσαισθον	ἀκουσαίσθην	ἀκουσαίμεθα	ἀκούσαισθε	ἀκούσαιντο
	imperative		ἄκουσαι	ἀκουσάσθω	ἀκούσασθον	ἀκουσάσθων		ἀκούσασθε	ἀκουσάσθων
passive	indicative	ἠκούσθην	ἠκούσθης	ἠκούσθη	ἠκούσθητον	ἠκουσθήτην	ἠκούσθημεν	ἠκούσθητε	ἠκούσθησαν
	subjunctive	ἀκουσθῶ	ἀκουσθῇς	ἀκουσθῇ	ἀκουσθῆτον	ἀκουσθῆτον	ἀκουσθῶμεν	ἀκουσθῆτε	ἀκουσθῶσι(ν)
	optative	ἀκουσθείην	ἀκουσθείης	ἀκουσθείη	ἀκουσθεῖτον/ ἀκουσθείητον	ἀκουσθείτην/ ἀκουσθειήτην	ἀκουσθεῖμεν/ ἀκουσθείημεν	ἀκουσθεῖτε/ ἀκουσθείητε	ἀκουσθεῖεν/ ἀκουσθείησαν
	imperative		ἀκούσθητι	ἀκουσθήτω	ἀκούσθητον	ἀκουσθήτων		ἀκούσθητε	ἀκουσθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ἄκουσαι			ἀκούσασθαι		ἀκουσθῆναι
participle	m	ἀκούσας			ἀκουσάμενος		ἀκουσθείς
	f	ἀκούσασα			ἀκουσαμένη		ἀκουσθεῖσα
	n	ἄκουσαν			ἀκουσάμενον		ἀκουσθέν

    Perfect: ἀκήκοα

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀκήκοα	ἀκήκοας	ἀκήκοε	ἀκηκόατον	ἀκηκόατον	ἀκηκόαμεν	ἀκηκόατε	ἀκήκοασι(ν)
	subjunctive	ἀκηκοὼς ὦ/ ἀκηκόω	ἀκηκοὼς ᾖς/ ἀκηκόῃς	ἀκηκοὼς ᾖ/ ἀκηκόῃ	ἀκηκοότε ἦτον/ ἀκηκόητον	ἀκηκοότε ἦτον/ ἀκηκόητον	ἀκηκοότες ὦμεν/ ἀκηκόωμεν	ἀκηκοότες ἦτε/ ἀκηκόητε	ἀκηκοότες ὦσι(ν)/ ἀκηκόωσι(ν)
	optative	ἀκηκοὼς εἴην/ ἀκηκόοιμι/ ἀκηκοοίην	ἀκηκοὼς εἴης/ ἀκηκόοις/ ἀκηκοοίης	ἀκηκοὼς εἴη/ ἀκηκόοι/ ἀκηκοοίη	ἀκηκοότε εἴητον/ ἀκηκοότε εἶτον/ ἀκηκόοιτον	ἀκηκοὀτε εἰήτην/ ἀκηκοότε εἴτην/ ἀκηκοοίτην	ἀκηκοότες εἴημεν/ ἀκηκοότες εἶμεν/ ἀκηκόοιμεν	ἀκηκοότες εἴητε/ ἀκηκοότες εἶτε/ ἀκηκόοιτε	ἀκηκοότες εἴησαν/ ἀκηκοότε εἶεν/ ἀκηκόοιεν
	imperative		ἀκηκοὼς ἴσθι	ἀκηκοὼς ἔστω	ἀκηκοότε ἔστον	ἀκηκοότε ἔστων		ἀκηκοότες ἔστε	ἀκηκοόντες ὄντων
		infinitive				participle
active		ἀκηκοέναι				ἀκηκοώς , ἀκηκουῖα , ἀκηκοός

    Perfect: ἄκουκα (Laconian)

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἄκουκα	ἄκουκας	ἄκουκε	ἀκούκατον	ἀκούκατον	ἀκούκαμεν	ἀκούκατε	ἀκούκασι(ν)
	subjunctive	ἀκουκὼς ὦ/ ἀκούκω	ἀκουκὼς ᾖς/ ἀκούκῃς	ἀκουκὼς ᾖ/ ἀκούκῃ	ἀκουκότε ἦτον/ ἀκούκητον	ἀκουκότε ἦτον/ ἀκούκητον	ἀκουκότες ὦμεν/ ἀκούκωμεν	ἀκουκότες ἦτε/ ἀκούκητε	ἀκουκότες ὦσι(ν)/ ἀκούκωσι(ν)
	optative	ἀκουκὼς εἴην/ ἀκούκοιμι/ ἀκουκοίην	ἀκουκὼς εἴης/ ἀκούκοις/ ἀκουκοίης	ἀκουκὼς εἴη/ ἀκούκοι/ ἀκουκοίη	ἀκουκότε εἴητον/ ἀκουκότε εἶτον/ ἀκούκοιτον	ἀκουκὀτε εἰήτην/ ἀκουκότε εἴτην/ ἀκουκοίτην	ἀκουκότες εἴημεν/ ἀκουκότες εἶμεν/ ἀκούκοιμεν	ἀκουκότες εἴητε/ ἀκουκότες εἶτε/ ἀκούκοιτε	ἀκουκότες εἴησαν/ ἀκουκότε εἶεν/ ἀκούκοιεν
	imperative		ἀκουκὼς ἴσθι	ἀκουκὼς ἔστω	ἀκουκότε ἔστον	ἀκουκότε ἔστων		ἀκουκότες ἔστε	ἀκουκότες ὄντων
		infinitive				participle
active		ἀκουκέναι				ἀκουκώς , ἀκουκυῖα , ἀκουκός

    Perfect: ἤκουκα (later Greek)

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἤκουκα	ἤκουκας	ἤκουκε	ἠκούκατον	ἠκούκατον	ἠκούκαμεν	ἠκούκατε	ἤκουκασι(ν)
	subjunctive	ἠκουκὼς ὦ/ ἠκούκω	ἠκουκὼς ᾖς/ ἠκούκῃς	ἠκουκὼς ᾖ/ ἠκούκῃ	ἠκουκότε ἦτον/ ἠκούκητον	ἠκουκότε ἦτον/ ἠκούκητον	ἠκουκότες ὦμεν/ ἠκούκωμεν	ἠκουκότες ἦτε/ ἠκούκητε	ἠκουκότες ὦσι(ν)/ ἠκούκωσι(ν)
	optative	ἠκουκὼς εἴην/ ἠκούκοιμι/ ἠκουκοίην	ἠκουκὼς εἴης/ ἠκούκοις/ ἠκουκοίης	ἠκουκὼς εἴη/ ἠκούκοι/ ἠκουκοίη	ἠκουκότε εἴητον/ ἠκουκότε εἶτον/ ἠκούκοιτον	ἠκουκὀτε εἰήτην/ ἠκουκότε εἴτην/ ἠκουκοίτην	ἠκουκότες εἴημεν/ ἠκουκότες εἶμεν/ ἠκούκοιμεν	ἠκουκότες εἴητε/ ἠκουκότες εἶτε/ ἠκούκοιτε	ἠκουκότες εἴησαν/ ἠκουκότε εἶεν/ ἠκούκοιεν
	imperative		ἠκουκὼς ἴσθι	ἠκουκὼς ἔστω	ἠκουκότε ἔστον	ἠκουκότε ἔστων		ἠκουκότες ἔστε	ἠκουκόντες ὄντων
middle/ passive	indicative	ἤκουσμαι	ἤκουσαι	ἤκουσται	ἤκουσθον	ἤκουσθον	ἠκούσμεθα	ἤκουσθε	ἠκουσμένοι εἰσί
	subjunctive	ἠκουσμένος ὦ	ἠκουσμένος ᾖς	ἠκουσμένος ᾖ	ἠκουσμένω ἦτον	ἠκουσμένω ἦτον	ἠκουσμένοι ὦμεν	ἠκουσμένοι ἦτε	ἠκουσμένοι ὦσι
	optative	ἠκουσμένος εἴην	ἠκουσμένος εἴης	ἠκουσμένος εἴη	ἠκουσμένοι εἴητον/ ἠκουσμένοι εἶτον	ἠκουσμένω εἰήτην/ ἠκουσμένω εἴτην	ἠκουσμένοι εἴημεν/ ἠκουσμένοι εἶμεν	ἠκουσμένοι εἴητε/ ἠκουσμένοι εἶτε	ἠκουσμένοι εἴησαν/ ἠκουσμένοι εἶεν
	imperative		ἤκουσο	ἠκούσθω	ἤκουσθον	ἠκούσθων		ἤκουσθε	ἠκούσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἠκουκέναι				ἠκούσθαι
participle		ἠκουκώς , ἠκουκυῖα , ἠκουκός				ἠκουσμένος , ἠκουσμένη , ἠκουσμένον

    Pluperfect: ἀκηκόειν/ἀκηκόη

number		singular			dual		plural
pluperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀκηκόειν/ ἀκηκόη	ἀκηκόεις/ ἀκηκόης	ἀκηκόει(ν)	ἀκηκόετον	ἀκηκοέτην	ἀκηκόεμεν	ἀκηκόετε	ἀκηκόεσαν

    Pluperfect: ἠκηκόη (Old Attic)

number		singular			dual		plural
pluperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἠκηκόειν/ ἠκηκόη	ἠκηκόεις/ ἠκηκόης	ἠκηκόει(ν)	ἠκηκόετον	ἠκηκοέτην	ἠκηκόεμεν	ἠκηκόετε	ἠκηκόεσαν

References

• LSJ
• BDAG
• Robert S. P. Beekes (2009) Etymological Dictionary of Greek (Brill Academic Publishers)
• Strong’s concordance number: G191