ἀπόπληκτος

Ancient Greek

Etymology

From ἀποπλήσσω (apoplēssō, “I strike with a stroke”), from ἀπό (apo, “of, from”) + πλήσσω (plēssō, “I strike”).

Pronunciation

• (Classical) IPA: /apóplɛːktos/
• (Koine) IPA: /aˈpopliktos/

Adjective

ἀπόπληκτος m, ἀπόπληκτος f, ἀπόπληκτον n; second declension; (apoplēktos)

1. Stricken by a stroke
2. dumb, astounded, senseless
3. crippled

Inflection

    Second declension of ἀπόπληκτος, ἀπόπληκτον

Number	Singular			Dual			Plural
Case \ Gender	Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter
Nominative	ἀπόπληκτος	ἀπόπληκτον		ἀποπλήκτω	ἀποπλήκτω		ἀπόπληκτοι	ἀπόπληκτα
Genitive	ἀποπλήκτου	ἀποπλήκτου		ἀποπλήκτοιν	ἀποπλήκτοιν		ἀποπλήκτων	ἀποπλήκτων
Dative	ἀποπλήκτῳ	ἀποπλήκτῳ		ἀποπλήκτοιν	ἀποπλήκτοιν		ἀποπλήκτοις	ἀποπλήκτοις
Accusative	ἀπόπληκτον	ἀπόπληκτον		ἀποπλήκτω	ἀποπλήκτω		ἀποπλήκτους	ἀπόπληκτα
Vocative	ἀπόπληκτε	ἀπόπληκτον		ἀποπλήκτω	ἀποπλήκτω		ἀπόπληκτοι	ἀπόπληκτα

References

• LSJ