Ἡρακλείδης

Ancient Greek

Wikipedia

Etymology

From Ἡρακλῆς (Heracles)

Pronunciation

• (Classical): IPA: [hɛːrakleː́dɛːs]
• (Koine): IPA: [heːraklˈiːdeːs]
• (Byzantine): IPA: [iraklˈiðis]

Proper noun

Ἡρακλείδης (genitive Ἡρακλείδου) m, first declension; (Hērakleidēs)

1. one of the Heracleidae; a Heraclid; a descendant of Heracles

Inflection

First declension of Ἡρακλείδης, Ἡρακλείδου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ Ἡρακλείδης	τώ Ἡρακλείδᾱ	οἱ Ἡρακλεῖδαι
Genitive	τοῦ Ἡρακλείδου	τοῖν Ἡρακλείδαιν	τῶν Ἡρακλειδῶν
Dative	τῷ Ἡρακλείδῃ	τοῖν Ἡρακλείδαιν	τοῖς Ἡρακλείδαις
Accusative	τόν Ἡρακλείδην	τώ Ἡρακλείδᾱ	τούς Ἡρακλείδᾱς
Vocative	Ἡρακλείδη	Ἡρακλείδᾱ	Ἡρακλεῖδαι

Descendants

• English: Heraclid
• Greek: Ηρακλείδης (Irakleidis)
  • plural: Ηρακλείδες (Irakleides)
• Latin:
  • Heracleides (plural Heracleidae)
  • Heraclides (plural Heraclidae)

References

• Woodhouse’s English-Greek Dictionary page 1012