Ἡρακλείδης

Ancient Greek

Wikipedia

Etymology

From Ἡρακλῆς (Heracles)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /hɛ͜ɛrakle͜édɛ͜ɛs/

• (1st BC Egyptian): IPA: /heːraklíːdeːs/

• (4th AD Koine): IPA: /iraklíðis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /iraklíðis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /iɾaklíðis/

Proper noun

Ἡρακλείδης (genitive Ἡρακλείδου) m, first declension; (Hērakleidēs)

1. one of the Heracleidae; a Heraclid; a descendant of Heracles

Inflection

First declension of Ἡρακλείδης, Ἡρακλείδου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ Ἡρακλείδης	τὼ Ἡρακλείδᾱ	οἱ Ἡρακλεῖδαι
Genitive	τοῦ Ἡρακλείδου	τοῖν Ἡρακλείδαιν	τῶν Ἡρακλειδῶν
Dative	τῷ Ἡρακλείδῃ	τοῖν Ἡρακλείδαιν	τοῖς Ἡρακλείδαις
Accusative	τὸν Ἡρακλείδην	τὼ Ἡρακλείδᾱ	τοὺς Ἡρακλείδᾱς
Vocative	Ἡρακλείδη	Ἡρακλείδᾱ	Ἡρακλεῖδαι

Descendants

• English: Heraclid
• Greek: Ηρακλείδης (Irakleidis)
  • plural: Ηρακλείδες (Irakleides)
• Latin:
  • Heracleides (plural Heracleidae)
  • Heraclides (plural Heraclidae)

References

• Woodhouse’s English-Greek Dictionary page 1012