ὑπόκρισις

Ancient Greek

Etymology

From ὑποκρίνομαι (“I answer”), from ὑπό (“under”) + κρίνω (“I pronounce”)

Pronunciation

• (Classical): IPA: [hʉpókrisis]
• (Koine): IPA: [hypˈo̞krisis]
• (Byzantine): IPA: [ypˈokrisis]

Noun

ὑπόκρισις (genitive ὑποκρίσεως) f, third declension; (hupokrisis)

1. reply, answer
2. the part of an actor or orator: delivery, delivery, elocution, act
3. outward show, hypocrisy, pretense

Inflection

Third declension of ὑπόκρισῐς, ὑποκρίσεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὑπόκρισῐς	ὑποκρίσει	ὑποκρίσεις
Genitive	ὑποκρίσεως	ὑποκρισέοιν	ὑποκρίσεων
Dative	ὑποκρίσει	ὑποκρισέοιν	ὑποκρίσεσῐ(ν)
Accusative	ὑπόκρισῐν	ὑποκρίσει	ὑποκρίσεις
Vocative	ὑπόκρισῐ	ὑποκρίσει	ὑποκρίσεις

Third declension of ὑπόκρισῐς, ὑποκρίσιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὑπόκρισῐς	ὑποκρίσιε	ὑποκρίσιες
Genitive	ὑποκρίσιος	ὑποκρισίοιν	ὑποκρισίων
Dative	ὑποκρίσῑ, ὑποκρίσει	ὑποκρισίοιν	ὑποκρίσῐσῐ(ν), ὑποκρισίεσῐ(ν), ὑποκρίσεσῐ(ν)
Accusative	ὑπόκρισῐν	ὑποκρίσιε	ὑποκρίσῑς, ὑποκρίσιᾰς
Vocative	ὑπόκρισῐ	ὑποκρίσιε	ὑποκρίσιες

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5272