Fin
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] English
[edit] Proper noun
Fin
- commune in the Somme department in France
[edit] Czech
[edit] Pronunciation
-
Audio (file)
[edit] Noun
Fin m.
[edit] Declension
declension of Fin
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | Fin | Finové, Fini |
| genitive | Fina | Finů |
| dative | Finovi, Finu | Finům |
| accusative | Fina | Finy |
| vocative | Fine | Finové, Fini |
| locative | Finovi, Finu | Finech |
| instrumental | Finem | Finy |
[edit] Dutch
[edit] Noun
Fin m. (f. Finse, plural Finnen, diminutive Finnetje)
- Finn (inhabitant of Finland)
[edit] Anagrams
[edit] Polish
[edit] Pronunciation
-
audio (file)
[edit] Proper noun
Fin m.
[edit] Declension
declension of Fin
[edit] Related terms
- Finka f.
[edit] Turkish
[edit] Proper noun
Fin