Catalan[edit]
articulo
- First-person singular present indicative form of articular.
Interlingua[edit]
Pronunciation[edit]
articulo (plural articulos)
- article
Etymology[edit]
From articulus (“joint”), diminutive from artus (“joint; the limbs”) + -culus.
Pronunciation[edit]
present active articulō, present infinitive articulāre, perfect active articulāvī, supine articulātum.
- I divide into single members or joints.
- (figuratively) I utter distinctly, articulate.
Inflection[edit]
| indicative |
singular |
plural |
| first |
second |
third |
first |
second |
third |
| active |
present |
articulō |
articulās |
articulat |
articulāmus |
articulātis |
articulant |
| future |
articulābō |
articulābis |
articulābit |
articulābimus |
articulābitis |
articulābunt |
| imperfect |
articulābam |
articulābās |
articulābat |
articulābāmus |
articulābātis |
articulābant |
| perfect |
articulāvī |
articulāvistī |
articulāvit |
articulāvimus |
articulāvistis |
articulāvērunt |
| future perfect |
articulāverō |
articulāveris |
articulāverit |
articulāverimus |
articulāveritis |
articulāverint |
| pluperfect |
articulāveram |
articulāverās |
articulāverat |
articulāverāmus |
articulāverātis |
articulāverant |
| passive |
present |
articulor |
articulāris |
articulātur |
articulāmur |
articulāminī |
articulantur |
| future |
articulābor |
articulāberis |
articulābitur |
articulābimur |
articulābiminī |
articulābuntur |
| imperfect |
articulābar |
articulābāris |
articulābātur |
articulābāmur |
articulābāminī |
articulābantur |
| perfect |
Use articulātus m, articulāta f, articulātum n followed by the present indicative of sum. |
| future perfect |
Use articulātus m, articulāta f, articulātum n followed by the future indicative of sum. |
| pluperfect |
Use articulātus m, articulāta f, articulātum n followed by the imperfect indicative of sum. |
| subjunctive |
singular |
plural |
| first |
second |
third |
first |
second |
third |
| active |
present |
articulem |
articulēs |
articulet |
articulēmus |
articulētis |
articulent |
| imperfect |
articulārem |
articulārēs |
articulāret |
articulārēmus |
articulārētis |
articulārent |
| perfect |
articulāverim |
articulāverīs |
articulāverit |
articulāverīmus |
articulāverītis |
articulāverint |
| pluperfect |
articulāvissem |
articulāvissēs |
articulāvisset |
articulāvissēmus |
articulāvissētis |
articulāvissent |
| passive |
present |
articuler |
articulēris |
articulētur |
articulēmur |
articulēminī |
articulentur |
| imperfect |
articulārer |
articulārēris |
articulārētur |
articulārēmur |
articulārēminī |
articulārentur |
| perfect |
Use articulātus m, articulāta f, articulātum n followed by the present subjunctive of sum. |
| pluperfect |
Use articulātus m, articulāta f, articulātum n followed by the imperfect subjunctive of sum. |
| imperatives |
active |
passive |
| present (you) |
future (you) |
future (he/she) |
present (you) |
future (you) |
future (he/she) |
|
singular |
articulā |
articulātō |
articulātō |
articulāre |
articulātor |
articulātor |
| plural |
articulāte |
articulātōte |
articulantō |
articulāminī |
— |
articulantor |
|
present |
perfect |
future |
present |
perfect |
future |
| infinitives |
articulāre |
articulāvisse |
articulātūrus esse |
articulārī |
articulātus esse |
articulātum īrī |
| participles |
articulāns (articulantis) |
— |
articulātūrus-ra, -rum |
— |
articulātus-a, -um |
articulandus-nda, -ndum |
Derived terms[edit]
Related terms[edit]
Descendants[edit]
References[edit]
- articulo in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879
Spanish[edit]
articulo (infinitive articular)
- First-person singular (yo) present indicative form of articular.
Portuguese[edit]
articulo
- first-person singular present indicative of articular