baan

See also baañ, and ban

Dutch

Etymology

Germanic, cognate with German Bahn 'road, lane, track'

Pronunciation

• Rhymes: -aːn

• audio

  (file)

Noun

baan f (plural banen, diminutive baantje)

1. A road, way, path

   Ik zit al acht uur op de baan. — I've sat on the road for eight hours already.

2. A track, lane
3. A job, professional occupation

   Ik heb een nieuwe baan. — I've got a new job.

Derived terms

achtbaan baanbrekend baanvak n banen bijbaan busbaan droombaan glijbaan hondenbaan landingsbaan

linkerbaan loopbaan luizenbaan rechterbaan rijbaan roetsjbaan startbaan streekbaan tweebaans

Verb

baan

1. first-person singular present indicative of banen
2. imperative of banen

---

Yucatec Maya

Verb

baan (transitive)

1. to get down, to bring down fruits froms a tree.
2. to fall down.
3. to remove, to detach, to release.
4. to scatter, to spread.

Inflection

    Conjugation of baan

aspect	optative	inperfective	perfective	resultative	imperative
active voice	ban	banik	banaj	banmaj	banej
antipassive voice	baannak	baan	baannaj	baannaja'an	baannen
mediopassive voice	báanak	báanal	báan	baanal	—
passive voice	ba'anak	ba'anal	ba'an	bana'an	—