barbarus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Gothic [edit]
Romanization [edit]
barbarus
- See 𐌱𐌰𐍂𐌱𐌰𐍂𐌿𐍃
Latin [edit]
Etymology [edit]
From Ancient Greek βάρβαρος (barbaros, “foreign, strange”) onomatopoeic (mimicking foreign languages, akin to 'blah blah').
Adjective [edit]
barbarus m (feminine barbara, neuter barbarum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | barbarus | barbara | barbarum | barbarī | barbarae | barbara | |
| genitive | barbarī | barbarae | barbarī | barbarōrum | barbarārum | barbarōrum | |
| dative | barbarō | barbarae | barbarō | barbarīs | barbarīs | barbarīs | |
| accusative | barbarum | barbaram | barbarum | barbarōs | barbarās | barbara | |
| ablative | barbarō | barbarā | barbarō | barbarīs | barbarīs | barbarīs | |
| vocative | barbare | barbara | barbarum | barbarī | barbarae | barbara | |
Noun [edit]
barbarus (genitive barbarī); m, second declension
- a foreigner
- a savage
- an uncivilized man
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | barbarus | barbarī |
| genitive | barbarī | barbarōrum |
| dative | barbarō | barbarīs |
| accusative | barbarum | barbarōs |
| ablative | barbarō | barbarīs |
| vocative | barbare | barbarī |