beginnan
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Old English
[edit] Etymology
From West Proto-Germanic *beginnan, prefixed form of Proto-Germanic *ginnan. Cognate with Old Saxon biginnan (Dutch beginnen), Old High German biginnan (German beginnen).
[edit] Pronunciation
- IPA: /beˈjinːɑn/
[edit] Verb
beġinnan
- (rare) to begin
[edit] Conjugation
| Class III strong | ||
|---|---|---|
| present | singular | plural |
| 1st person | beġinne | beġinnaþ |
| 2nd person | beġinnest | |
| 3rd person | beġinneþ | |
| subjunctive | beġinne | beġinnen |
| preterite | singular | plural |
| 1st person | began | begunnon |
| 2nd person | begunne | |
| 3rd person | began | |
| subjunctive | begunne | begunnen |
| imperative | singular | plural |
| beġinn | beġinnaþ | |
| participle | present | past |
| beġinnende | (ġe)begunen | |
[edit] Descendants
- English: begin