beginnan
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Old English
[edit] Etymology
From Proto-Germanic *bi- + *ginnanan. Cognate with Old Saxon biginnan (Dutch beginnen), Old High German biginnan (German beginnen).
[edit] Pronunciation
- IPA: /beˈjinːɑn/
[edit] Verb
beġinnan (strong class III)
- (rare) to begin
[edit] Conjugation
Conjugation of beginnan (strong class III)
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st-person singular | beġinne | began |
| 2nd-person singular | beġinnest | begunne |
| 3rd-person singular | beġinneþ | began |
| plural | beġinnaþ | begunnon |
| subjunctive | present | preterite |
| singular | beġinne | begunne |
| plural | beġinnen | begunnen |
| imperative | ||
| singular | beġinn | |
| plural | beġinnaþ | |
| participle | present | past |
| beġinnende | begunen | |
[edit] Descendants
- English: begin