cogitare

Italian

Etymology

Borrowed from Latin cōgitāre, present active infinitive of cōgitō. Cf. also the old form coitare.

Verb

cogitare

1. (transitive, intransitive, literary) to cogitate; to ponder

Related terms

• cogitabondo
• cogitazione

Conjugation

    Conjugation of cogitare

infinitive	cogitare
auxiliary verb		avere	gerund		cogitando
present participle		cogitante	past participle		cogitato
person	singular			plural
	first	second	third	first	second	third
indicative	io	tu	lui/lei	noi	voi	essi/esse
present	cogito	cogiti	cogita	cogitiamo	cogitate	cogitano
imperfect	cogitavo	cogitavi	cogitava	cogitavamo	cogitavate	cogitavano
past historic	cogitai	cogitasti	cogitò	cogitammo	cogitaste	cogitarono
future	cogiterò	cogiterai	cogiterà	cogiteremo	cogiterete	cogiteranno
conditional	io	tu	lui/lei	noi	voi	essi/esse
present	cogiterei	cogiteresti	cogiterebbe	cogiteremmo	cogitereste	cogiterebbero
subjunctive	che io	che tu	che lui/che lei	che noi	che voi	che essi/che esse
present	cogiti	cogiti	cogiti	cogitiamo	cogitiate	cogitino
imperfect	cogitassi	cogitassi	cogitasse	cogitassimo	cogitaste	cogitassero
imperative	-	tu	lui/lei	noi	voi	essi/esse
		cogita	cogiti	cogitiamo	cogitate	cogitino

Anagrams

• cogiterà

---

Latin

Verb

cōgitāre

1. present active infinitive of cōgitō
2. second-person singular present passive imperative of cōgitō