Italian [edit]
cogito
- first-person singular present indicative of cogitare
Anagrams [edit]
Etymology [edit]
Contracted from coagitō, from co- + agitō.
Pronunciation [edit]
present active cōgitō, present infinitive cōgitāre, perfect active cōgitāvī, supine cōgitātum.
- I think.
- 63 BCE, Cicero, Catiline Orations (Latin text and English translations here)
- Nihil agis, nihil moliris, nihil cogitas quod non ego non modo audiam sed etiam videam planeque sentiam.
- You do nothing, you plan nothing, you think of nothing which I not only do not hear, but which I do not see and know every particular of.
- I consider, ponder.
Inflection [edit]
| indicative |
singular |
plural |
| first |
second |
third |
first |
second |
third |
| active |
present |
cōgitō |
cōgitās |
cōgitat |
cōgitāmus |
cōgitātis |
cōgitant |
| future |
cōgitābō |
cōgitābis |
cōgitābit |
cōgitābimus |
cōgitābitis |
cōgitābunt |
| imperfect |
cōgitābam |
cōgitābās |
cōgitābat |
cōgitābāmus |
cōgitābātis |
cōgitābant |
| perfect |
cōgitāvī |
cōgitāvistī |
cōgitāvit |
cōgitāvimus |
cōgitāvistis |
cōgitāvērunt |
| future perfect |
cōgitāverō |
cōgitāveris |
cōgitāverit |
cōgitāverimus |
cōgitāveritis |
cōgitāverint |
| pluperfect |
cōgitāveram |
cōgitāverās |
cōgitāverat |
cōgitāverāmus |
cōgitāverātis |
cōgitāverant |
| passive |
present |
cōgitor |
cōgitāris |
cōgitātur |
cōgitāmur |
cōgitāminī |
cōgitantur |
| future |
cōgitābor |
cōgitāberis |
cōgitābitur |
cōgitābimur |
cōgitābiminī |
cōgitābuntur |
| imperfect |
cōgitābar |
cōgitābāris |
cōgitābātur |
cōgitābāmur |
cōgitābāminī |
cōgitābantur |
| perfect |
Use cōgitātus m, cōgitāta f, cōgitātum n followed by the present indicative of sum. |
| future perfect |
Use cōgitātus m, cōgitāta f, cōgitātum n followed by the future indicative of sum. |
| pluperfect |
Use cōgitātus m, cōgitāta f, cōgitātum n followed by the imperfect indicative of sum. |
| subjunctive |
singular |
plural |
| first |
second |
third |
first |
second |
third |
| active |
present |
cōgitem |
cōgitēs |
cōgitet |
cōgitēmus |
cōgitētis |
cōgitent |
| imperfect |
cōgitārem |
cōgitārēs |
cōgitāret |
cōgitārēmus |
cōgitārētis |
cōgitārent |
| perfect |
cōgitāverim |
cōgitāverīs |
cōgitāverit |
cōgitāverīmus |
cōgitāverītis |
cōgitāverint |
| pluperfect |
cōgitāvissem |
cōgitāvissēs |
cōgitāvisset |
cōgitāvissēmus |
cōgitāvissētis |
cōgitāvissent |
| passive |
present |
cōgiter |
cōgitēris |
cōgitētur |
cōgitēmur |
cōgitēminī |
cōgitentur |
| imperfect |
cōgitārer |
cōgitārēris |
cōgitārētur |
cōgitārēmur |
cōgitārēminī |
cōgitārentur |
| perfect |
Use cōgitātus m, cōgitāta f, cōgitātum n followed by the present subjunctive of sum. |
| pluperfect |
Use cōgitātus m, cōgitāta f, cōgitātum n followed by the imperfect subjunctive of sum. |
| imperatives |
active |
passive |
| present (you) |
future (you) |
future (he/she) |
present (you) |
future (you) |
future (he/she) |
|
singular |
cōgitā |
cōgitātō |
cōgitātō |
cōgitāre |
cōgitātor |
cōgitātor |
| plural |
cōgitāte |
cōgitātōte |
cōgitantō |
cōgitāminī |
— |
cōgitantor |
|
present |
perfect |
future |
present |
perfect |
future |
| infinitives |
cōgitāre |
cōgitāvisse |
cōgitātūrus esse |
cōgitārī |
cōgitātus esse |
cōgitātum īrī |
| participles |
cōgitāns (cōgitantis) |
— |
cōgitātūrus-ra, -rum |
— |
cōgitātus-a, -um |
cōgitandus-nda, -ndum |
Derived terms [edit]
Descendants [edit]
Portuguese [edit]
cogito
- First-person singular (eu) present indicative of cogitar