Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



From French donner.


dónnieëre n

  1. dieing



  1. to die
First conjugation (Montfortian)
Present SV Past SV Present VS Past VS Subjunctive SV Subjunctive VS
First person singular ich dónnieër ich dónnieërdje dónnieër ich dónnieërdje-n ich ich dónnieëre dónnieëre-n ich
Second person singular doe dónnieërs doe dónnieërdjes dónnieërs se dónnieërdjes se doe dónnieëre dónnieërer-doe
Third person singular dae dónnieërtj dae dónnieërdje dónnieërtj'r dónnieërdje d'r dae dónnieëre dónnieërer-dae
First person plural weer dónnieëre weer dónnieërdje dónnieërtj v'r dónnieërdje v'r weer dónnieëre dónnieëre v'r
Second person plural geer dónnieërtj geer dónnieërdje dónnieërtj g'r dónnieërdje g'r geer dónnieëre dónnieëretj g'r
Third person plural die dónnieëre die dónnieërdje dónnieëre die dónnieërdje die die dónnieëre dónnieërer-die
Other: Infinitive Gerund Present particle Past particle Adjective Adverb
Conjugation: (tö) dónnieëre 't dónnieëre n dónnieërendj höbbe gedónnieërdj gedónnieërdj(e/e-n/er/es) gedónnieërdj(elik)
Other: Noun Imperative singular impolite Imperative singular polite Imperative dual Imperative plural Ènkelzief
Conjugation: 't gedónnieër n dónnieër! dónnieërtj! dónnieër(e)tj! dónnieërtj! dónnieërem