emeritus
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] English
[edit] Etymology
[edit] Adjective
emeritus
[edit] Noun
|
Singular |
Plural |
emeritus (plural emeriti)
- A person retired in this sense (feminine form emerita).
- Oh, you veteran crime reporter, you grave old usher, you once popular policeman, now in solitary confinement after gracing that school crossing for years, you wretched emeritus read to by a boy! — Vladimir Nabokov, Lolita (1955)
[edit] Related terms
[edit] Translations
Translations
|
[edit] Latin
[edit] Etymology
Perfect passive participle of ēmereō (“‘earn, merit’”)
[edit] Participle
ēmeritus m. (feminine ēmerita, neuter ēmeritum); first/second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ēmeritus | ēmerita | ēmeritum | ēmeritī | ēmeritae | ēmerita | |
| genitive | ēmeritī | ēmeritae | ēmeritī | ēmeritōrum | ēmeritārum | ēmeritōrum | |
| dative | ēmeritō | ēmeritae | ēmeritō | ēmeritīs | ēmeritīs | ēmeritīs | |
| accusative | ēmeritum | ēmeritam | ēmeritum | ēmeritōs | ēmeritās | ēmerita | |
| ablative | ēmeritō | ēmeritā | ēmeritō | ēmeritīs | ēmeritīs | ēmeritīs | |
| vocative | ēmerite | ēmerita | ēmeritum | ēmeritī | ēmeritae | ēmerita | |

