emeritus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
English [edit]
Etymology [edit]
From Latin emeritus.
Adjective [edit]
emeritus
Translations [edit]
retired but retaining an honorific version of previous title
Noun [edit]
emeritus (plural emeriti)
- A person retired in this sense (feminine form emerita).
- 1955, Vladimir Nabokov, Lolita:
- Oh, you veteran crime reporter, you grave old usher, you once popular policeman, now in solitary confinement after gracing that school crossing for years, you wretched emeritus read to by a boy!
Related terms [edit]
Latin [edit]
Etymology [edit]
Perfect passive participle of ēmereō (“earn, merit”)
Participle [edit]
ēmeritus m (feminine ēmerita, neuter ēmeritum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ēmeritus | ēmerita | ēmeritum | ēmeritī | ēmeritae | ēmerita | |
| genitive | ēmeritī | ēmeritae | ēmeritī | ēmeritōrum | ēmeritārum | ēmeritōrum | |
| dative | ēmeritō | ēmeritae | ēmeritō | ēmeritīs | ēmeritīs | ēmeritīs | |
| accusative | ēmeritum | ēmeritam | ēmeritum | ēmeritōs | ēmeritās | ēmerita | |
| ablative | ēmeritō | ēmeritā | ēmeritō | ēmeritīs | ēmeritīs | ēmeritīs | |
| vocative | ēmerite | ēmerita | ēmeritum | ēmeritī | ēmeritae | ēmerita | |