ieëre

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Limburgish[edit]

Noun[edit]

ieëre n

  1. honouring

Verb[edit]

ieëre
  1. to honour
First conjugation (Montfortian)
Present SV Past SV Present VS Past VS Subjunctive SV Subjunctive VS
First person singular ich ieër ich ieërdje ieër ich ieërdje-n ich ich ieëre ieëre-n ich
Second person singular doe ieërs doe ieërdjes ieërs se ieërdjes se doe ieëre ieërer-doe
Third person singular dae ieërtj dae ieërdje ieërtj'r ieërdje d'r dae ieëre ieërer-dae
First person plural weer ieëre weer ieërdje ieërtj v'r ieërdje v'r weer ieëre ieëre v'r
Second person plural geer ieërtj geer ieërdje ieërtj g'r ieërdje g'r geer ieëre ieëretj g'r
Third person plural die ieëre die ieërdje ieëre die ieërdje die die ieëre ieërer-die
Other: Infinitive Gerund Present particle Past particle Adjective Adverb
Conjugation: (tö) ieëre 't ieëre n ieërendj höbbe geieërdj geieërdj(e/e-n/er/es) geieërdj(elik)
Other: Noun Imperative singular impolite Imperative singular polite Imperative dual Imperative plural Ènkelzief
Conjugation: 't geieër n ieër! ieërtj! ieër(e)tj! ieërtj! ieërem