omstandigheid

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

omstandig +‎ -heid. Calque of French circonstance or Latin circumstantia.[1]

Pronunciation[edit]

  • (file)
  • Hyphenation: om‧stan‧dig‧heid

Noun[edit]

omstandigheid f (plural omstandigheden, diminutive omstandigheidje n)

  1. circumstance, condition

References[edit]

  1. ^ J. de Vries & F. de Tollenaere, "Etymologisch Woordenboek", Uitgeverij Het Spectrum, Utrecht, 1986 (14de druk)