onderbrengen

Dutch

Etymology

From onder +‎ brengen.

Verb

onderbrengen

1. to accommodate, lodge
2. to categorize

Conjugation

Conjugation of onderbrengen (weak with past in -cht, separable)

infinitive	onderbrengen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	breng onder	bracht onder	onderbreng	onderbracht
2nd person singular	brengt onder	bracht onder	onderbrengt	onderbracht
3rd person singular	brengt onder	bracht onder	onderbrengt	onderbracht
plural	brengen onder	brachten onder	onderbrengen	onderbrachten
subjunctive sing.1	brenge onder	brachte onder	onderbrenge	onderbrachte
subjunctive plur.1	brengen onder	brachten onder	onderbrengen	onderbrachten
imperative sing.	breng onder
imperative plur.1	brengt onder
participles	onderbrengend	(hebben) ondergebracht
1) Archaic.

Anagrams

• brengen onder