pènzieëre

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Limburgish[edit]

Etymology[edit]

From French penser.

Noun[edit]

pènzieëre n

  1. thinking deeply

Verb[edit]

pènzieëre
  1. to think deeply
First conjugation (Montfortian)
Present SV Past SV Present VS Past VS Subjunctive SV Subjunctive VS
First person singular ich pènzieër ich pènzieërdje pènzieër ich pènzieërdje-n ich ich pènzieëre pènzieëre-n ich
Second person singular doe pènzieërs doe pènzieërdjes pènzieërs se pènzieërdjes se doe pènzieëre pènzieërer-doe
Third person singular dae pènzieërtj dae pènzieërdje pènzieërtj'r pènzieërdje d'r dae pènzieëre pènzieërer-dae
First person plural weer pènzieëre weer pènzieërdje pènzieërtj v'r pènzieërdje v'r weer pènzieëre pènzieëre v'r
Second person plural geer pènzieërtj geer pènzieërdje pènzieërtj g'r pènzieërdje g'r geer pènzieëre pènzieëretj g'r
Third person plural die pènzieëre die pènzieërdje pènzieëre die pènzieërdje die die pènzieëre pènzieërer-die
Other: Infinitive Gerund Present particle Past particle Adjective Adverb
Conjugation: (tö) pènzieëre 't pènzieëre n pènzieërendj höbbe gepènzieërdj gepènzieërdj(e/e-n/er/es) gepènzieërdj(elik)
Other: Noun Imperative singular impolite Imperative singular polite Imperative dual Imperative plural Ènkelzief
Conjugation: 't gepènzieër n pènzieër! pènzieërtj! pènzieër(e)tj! pènzieërtj! pènzieërem