prandium
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Latin [edit]
Etymology [edit]
Noun [edit]
prandium (genitive prandiī); n, second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | prandium | prandia |
| genitive | prandiī | prandiōrum |
| dative | prandiō | prandiīs |
| accusative | prandium | prandia |
| ablative | prandiō | prandiīs |
| vocative | prandium | prandia |