romanizieëre

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Limburgish[edit]

Etymology[edit]

From French romaniser.

Noun[edit]

romanizieëre n

  1. romanizing

Verb[edit]

romanizieëre
  1. to romanize
First conjugation (Montfortian)
Present SV Past SV Present VS Past VS Subjunctive SV Subjunctive VS
First person singular ich romanizieëre ich romanizieëredje romanizieëre ich romanizieëredje-n ich ich romanizieëree romanizieëree-n ich
Second person singular doe romanizieëres doe romanizieëredjes romanizieëres se romanizieëredjes se doe romanizieëree romanizieëreer-doe
Third person singular dae romanizieëretj dae romanizieëredje romanizieëretj'r romanizieëredje d'r dae romanizieëree romanizieëreer-dae
First person plural weer romanizieëree weer romanizieëredje romanizieëretj v'r romanizieëredje v'r weer romanizieëree romanizieëree v'r
Second person plural geer romanizieëretj geer romanizieëredje romanizieëretj g'r romanizieëredje g'r geer romanizieëree romanizieëreetj g'r
Third person plural die romanizieëree die romanizieëredje romanizieëree die romanizieëredje die die romanizieëree romanizieëreer-die
Other: Infinitive Gerund Present particle Past particle Adjective Adverb
Conjugation: (tö) romanizieëree 't romanizieëree n romanizieëreendj höbbe geromanizieëredj geromanizieëredj(e/e-n/er/es) geromanizieëredj(elik)
Other: Noun Imperative singular impolite Imperative singular polite Imperative dual Imperative plural Ènkelzief
Conjugation: 't geromanizieëre n romanizieëre! romanizieëretj! romanizieëre(e)tj! romanizieëretj! romanizieëreem