sinn
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Faroese
[edit] Pronunciation
- IPA: [sɪnː]
[edit] Noun
sinn n.
[edit] Declension
| n9 | Singular | Plural | ||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | sinn | sinnið | sinn | sinnini |
| Accusative | sinn | sinnið | sinn | sinnini |
| Dative | sinni | sinninum | sinnum | sinnunum |
| Genitive | sins | sinsins | sinna | sinnanna |
[edit] Icelandic
[edit] Noun
sinn n. (sinn-s, -)
[edit] Derived terms
- einu sinni (one time)
- einu sinni var
- Einu sinni var maður sem bjó í kofa.
- Once upon a time there was a man who lived in a cabin.
- Einu sinni var maður sem bjó í kofa.
- mörgum sinnum (many times)
- um sinn (for a while)
- fyrst um sinn (for the time being)
- vera nóg að sinni (to be enough for the moment)
- Þetta er alveg nóg að sinni.
- This is enough for the moment.
- Þetta er alveg nóg að sinni.
- ekki einu sinni (not even)
- endrum og sinnum (once in a while)
[edit] Pronoun
[edit] Declension
| Possessive pronouns (eignarfornöfn) | |||||||
| singular | plural | ||||||
| m. | f. | n. | m. | f. | n. | ||
| nominative | sinn | sín | sitt | sínir | sínar | sín | |
| accusative | sinn | sína | sitt | sína | sínar | sín | |
| dative | sínum | sinni | sínu | sínum | sínum | sínum | |
| genitive | síns | sinnar | síns | sinna | sinna | sinna | |
[edit] Derived terms
- sitt hvoru megin (on either side)
- sitt af hverju (a bit of everything, this and that)
- sitt á hvað (like this, like that)
- sinn er siður í landi hverju (so many countries, so many customs)
- gera sitt til (to do one's part)
- leika við hvern sinn fingur
- skara eld að sinni köku
- vinna á sitt band
- varðveita eins og sjáaldur auga síns
- sinn er siður í landi hverju
- hafa nóg á sinni könnu
- láta sigla sinn sjó
- ota sínum tota
[edit] Irish
[edit] Etymology
[edit] Pronunciation
- IPA: [ʃɪnʲ]
[edit] Pronoun
sinn (personal)
[edit] Usage notes
Not used as a conjunctive pronoun in the standard language, as synthetic verb forms are always used in the first person plural. Found with analytic verb forms in colloquial usage in some dialects. Use as a disjunctive pronoun is fully standard.
[edit] Related terms
[edit] Norwegian
[edit] Etymology
From Low German
[edit] Noun
sinn n. (definite singular sinnet; indefinite plural sinn; definite plural sinna/sinnene)
[edit] Compounds
[edit] See also
[edit] References
- “sinn” in The Bokmål Dictionary / The Nynorsk Dictionary – Dokumentasjonsprosjektet.
- “sinn” in The Ordnett Dictionary
[edit] Scottish Gaelic
[edit] Etymology
[edit] Pronoun
sinn
- we
- us
- Thèid sinn dhan bhanca a-màireach; chì sibh sinn ann. - We’ll go to the bank tomorrow; you'll see us there.
[edit] Derived terms
- sinne (emphatic)