syllaba
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Interlingua [edit]
Noun [edit]
syllaba (plural syllabas)
Latin [edit]
Etymology [edit]
From Ancient Greek συλλαβή (sullabe), from σύν (sun, “with, together”) + λαμβάνω (lambanō, “I take”).
Noun [edit]
syllaba (genitive syllabae); f, first declension
- syllable
- (figuratively, plural) poems, verses
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | syllaba | syllabae |
| genitive | syllabae | syllabārum |
| dative | syllabae | syllabīs |
| accusative | syllabam | syllabās |
| ablative | syllabā | syllabīs |
| vocative | syllaba | syllabae |
Descendants [edit]
- Asturian: sílaba
- English: syllaba anceps, syllable
- Portuguese: sílaba
- Spanish: sílaba