uitmaken

Dutch

Pronunciation

• Audio

  (file)

Verb

uitmaken (weak in -t, separable)

1. (intransitive) to matter (only in third-person singular)

   Het maakt niet uit — It doesn't matter

het uitmaken

1. (intransitive) to break up a relationship

   Zij heeft het uitgemaakt met me. - She broke up with me.

Conjugation

Conjugation of uitmaken

infinitive	uitmaken
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	maak uit	maakte uit	uitmaak	uitmaakte
2nd person singular	maakt uit	maakte uit	uitmaakt	uitmaakte
3rd person singular	maakt uit	maakte uit	uitmaakt	uitmaakte
plural	maken uit	maakten uit	uitmaken	uitmaakten
subjunctive sing.1	make uit	maakte uit	uitmake	uitmaakte
subjunctive plur.1	maken uit	maakten uit	uitmaken	uitmaakten
imperative sing.	maak uit
imperative plur.1	maakt uit
participles	uitmakend	(hebben) uitgemaakt
1) Archaic.

Anagrams

• maken uit