weggaan

Dutch

Etymology

From weg +‎ gaan.

Pronunciation

• Audio

  (file)

Verb

weggaan

1. to go away, to leave

Conjugation

Conjugation of weggaan (strong class 7, irregular, separable)

infinitive	weggaan
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	ga weg	ging weg	wegga	wegging
2nd person singular	gaat weg	ging weg	weggaat	wegging
2nd person sing. (gij)	gaat weg	gingt weg	weggaat	weggingt
3rd person singular	gaat weg	ging weg	weggaat	wegging
plural	gaan weg	gingen weg	weggaan	weggingen
subjunctive sing.1	ga weg	ginge weg	wegga	wegginge
subjunctive plur.1	gaan weg	gingen weg	weggaan	weggingen
imperative sing.	ga weg
imperative plur.1	gaat weg
participles	weggaand	(zijn) weggegaan
1) Archaic.

Synonyms

• vertrekken

Anagrams

• gaan weg