zaman

See also Zaman

English

Etymology

A zaman tree

From Cariban

Noun

zaman

1. Albizia saman, a large tropical tree in the pea family
   • 1995, Madison Smartt Bell, All souls' rising^[1], page 327:

     On shore, the mule's pinkish ears revolved lazily in the shade of the zaman tree.

Synonyms

• monkey pod
• rain tree
• saman
• zamang

See also

• Albizia saman on Wikipedia.Wikipedia:Albizia saman

---

Indonesian

Etymology

From Malay zaman, from Persian زمان (zamân), from Middle Persian  (zamān).

Noun

zaman

1. age (particular period of time in history)

---

Malay

Etymology

From Persian زمان (zamân), from Middle Persian  (zamān).

Alternative forms

• زمان

Pronunciation

• IPA: /zaman/
• Rhymes: -aman, -man, -an

Noun

zaman (Jawi spelling زمان, plural zaman-zaman)

1. age (particular period of time in history)

---

Serbo-Croatian

Etymology 1

From Ottoman Turkish زمان (zaman), from Persian زمان (zamân).

Pronunciation

• IPA: /zǎmaːn/
• Hyphenation: za‧man

Noun

zàmān m (Cyrillic spelling за̀ма̄н)

1. time
2. epoch
3. era

Declension

    declension of zaman

	singular	plural
nominative	zaman	zamani
genitive	zamana	zamana
dative	zamanu	zamanima
accusative	zaman	zamane
vocative	zamane	zamani
locative	zamanu	zamanima
instrumental	zamanom	zamanima

Etymology 2

From Proto-Slavic *za vъ manъ; compare za, u, mána.

Pronunciation

• IPA: /zâmaːn/
• Hyphenation: za‧man

Adverb

zȁmān (Cyrillic spelling за̏ма̄н)

1. in vain
2. freely, gratis, for nothing

---

Slovene

Pronunciation

• IPA: /zaˈmán/
• Tonal: zamȁn

Noun

zamàn

1. in vain, without success

Quotations

• For usage examples of this term, see the citations page.

---

Turkish

Etymology

From Persian زمان (zamân).

Pronunciation

• IPA: [zɑˈmɑn]

Noun

zaman (definite accusative zamanı, plural zamanlar)

1. time
2. epoch
3. era
4. (grammar) tense

Declension

declension of zaman

	singular (tekil)	plural (çoğul)
nominative (yalın)	zaman	zamanlar
definite accusative (belirtme)	zamanı	zamanları
dative (yönelme)	zamana	zamanlara
locative (bulunma)	zamanda	zamanlarda
ablative (çıkma)	zamandan	zamanlardan
genitive (tamlayan)	zamanın	zamanların

possessive forms of zaman

nominative	singular	plural
benim (my)	zamanım	zamanlarım
senin (your)	zamanın	zamanların
onun (his/her/its)	zamanı	zamanları
bizim (our)	zamanımız	zamanlarımız
sizin (your)	zamanınız	zamanlarınız
onların (their)	zamanları	zamanları
accusative	singular	plural
benim (my)	zamanımı	zamanlarımı
senin (your)	zamanını	zamanlarını
onun (his/her/its)	zamanını	zamanlarını
bizim (our)	zamanımızı	zamanlarımızı
sizin (your)	zamanınızı	zamanlarınızı
onların (their)	zamanlarını	zamanlarını
dative	singular	plural
benim (my)	zamanıma	zamanlarıma
senin (your)	zamanına	zamanlarına
onun (his/her/its)	zamanına	zamanlarına
bizim (our)	zamanımıza	zamanlarımıza
sizin (your)	zamanınıza	zamanlarınıza
onların (their)	zamanlarına	zamanlarına
locative	singular	plural
benim (my)	zamanımda	zamanlarımda
senin (your)	zamanında	zamanlarında
onun (his/her/its)	zamanında	zamanlarında
bizim (our)	zamanımızda	zamanlarımızda
sizin (your)	zamanınızda	zamanlarınızda
onların (their)	zamanlarında	zamanlarında
ablative	singular	plural
benim (my)	zamanımdan	zamanlarımdan
senin (your)	zamanından	zamanlarından
onun (his/her/its)	zamanından	zamanlarından
bizim (our)	zamanımızdan	zamanlarımızdan
sizin (your)	zamanınızdan	zamanlarınızdan
onların (their)	zamanlarından	zamanlarından
genitive	singular	plural
benim (my)	zamanımın	zamanlarımın
senin (your)	zamanının	zamanlarının
onun (his/her/its)	zamanının	zamanlarının
bizim (our)	zamanımızın	zamanlarımızın
sizin (your)	zamanınızın	zamanlarınızın
onların (their)	zamanlarının	zamanlarının

See also

• zaman zaman