γίγνομαι

Ancient Greek

Alternative forms

• γῑ́νομαι (gī́nomai) — Ionic, Koine, Byzantine
• γῑ́νῠμαι (gī́nŭmai) — Thessalian
• γίνιουμαι (gínioumai) — Boeotian
• γίννομαι (gínnomai) — Cretan

Etymology

From Proto-Hellenic *gígnomai, from Proto-Indo-European *ǵíǵn̥h₁eti, the reduplicated present stem of *ǵenh₁- (“to beget; to give birth”). Cognate with Latin gignō and nāscor. The active forms were displaced by τίκτω (tíktō), causing Proto-Indo-European *ǵíǵn̥h₁eti to degenerate into a deponent verb.

Pronunciation

 

• IPA^(key): /ɡí.ɡno.mai̯/ → /ˈʝi.ɣno.mɛ/ → /ˈʝi.ɣno.me/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /ɡí.ɡno.mai̯/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈɡi.ɡno.mɛ/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈʝi.ɣno.mɛ/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈʝi.ɣno.me/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈʝi.ɣno.me/

Verb

γῐ́γνομαι • (gĭ́gnomai)

1. to come into being
   1. (of people) to be born
      • c. 370 BCE, Xenophon, Anabasis 1.1:

        Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο

        Dareíou kaì Parusátidos gígnontai paîdes dúo

        Darius and Parysatis had two sons born to them.

      • Socrates, Cratylus 398d:

        πάντες δήπου γεγόνασιν ἐρασθέντος ἢ θεοῦ θνητῆς ἢ θνητοῦ θεᾶς

        pántes dḗpou gegónasin erasthéntos ḕ theoû thnētês ḕ thnētoû theâs

        • Translation by Stefano Valente

          All of them sprang either from love of a god for a mortal woman, or of a mortal man for a goddess

   2. (of things) to be produced
   3. (of events) to take place
2. (followed by a predicate) to become
3. (aorist participle) having ceased to be: former, ex-

   ὁ γενόμενος στρατηγός

   ho genómenos stratēgós

   the ex-general

4. (present participle) something that is due (of payments); regular, normal, usual

Conjugation

   Present: γῐ́γνομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	γῐ́γνομαι	γῐ́γνῃ, γῐ́γνει	γῐ́γνεται	γῐ́γνεσθον	γῐ́γνεσθον	γῐγνόμεθᾰ	γῐ́γνεσθε	γῐ́γνονται
	subjunctive	γῐ́γνωμαι	γῐ́γνῃ	γῐ́γνηται	γῐ́γνησθον	γῐ́γνησθον	γῐγνώμεθᾰ	γῐ́γνησθε	γῐ́γνωνται
	optative	γῐγνοίμην	γῐ́γνοιο	γῐ́γνοιτο	γῐ́γνοισθον	γῐγνοίσθην	γῐγνοίμεθᾰ	γῐ́γνοισθε	γῐ́γνοιντο
	imperative		γῐ́γνου	γῐγνέσθω	γῐ́γνεσθον	γῐγνέσθων		γῐ́γνεσθε	γῐγνέσθων
						middle/passive
infinitive						γῐ́γνεσθαι
participle	m					γῐγνόμενος
	f					γῐγνομένη
	n					γῐγνόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Imperfect: ἐγῐγνόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	ἐγῐγνόμην	ἐγῐ́γνου	ἐγῐ́γνετο	ἐγῐ́γνεσθον	ἐγῐγνέσθην	ἐγῐγνόμεθᾰ	ἐγῐ́γνεσθε	ἐγῐ́γνοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Imperfect: γῐγνόμην (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	γῐγνόμην	γῐ́γνεο, γῐ́γνευ	γῐ́γνετο	γῐ́γνεσθον	γῐγνέσθην	γῐγνόμε(σ)θᾰ	γῐ́γνεσθε	γῐ́γνοντο
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Future: γενήσομαι, γενηθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	γενήσομαι	γενήσῃ, γενήσει	γενήσεται	γενήσεσθον	γενήσεσθον	γενησόμεθᾰ	γενήσεσθε	γενήσονται
	optative	γενησοίμην	γενήσοιο	γενήσοιτο	γενήσοισθον	γενησοίσθην	γενησοίμεθᾰ	γενήσοισθε	γενήσοιντο
passive	indicative	γενηθήσομαι	γενηθήσῃ, γενηθήσει	γενηθήσεται	γενηθήσεσθον	γενηθήσεσθον	γενηθησόμεθᾰ	γενηθήσεσθε	γενηθήσονται
	optative	γενηθησοίμην	γενηθήσοιο	γενηθήσοιτο	γενηθήσοισθον	γενηθησοίσθην	γενηθησοίμεθᾰ	γενηθήσοισθε	γενηθήσοιντο
					middle		passive
infinitive					γενήσεσθαι		γενηθήσεσθαι
participle	m				γενησόμενος		γενηθησόμενος
	f				γενησομένη		γενηθησομένη
	n				γενησόμενον		γενηθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Aorist: ἐγενόμην, ἐγενήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	ἐγενόμην	ἐγένου	ἐγένετο	ἐγένεσθον	ἐγενέσθην	ἐγενόμεθᾰ	ἐγένεσθε	ἐγένοντο
	subjunctive	γένωμαι	γένῃ	γένηται	γένησθον	γένησθον	γενώμεθᾰ	γένησθε	γένωνται
	optative	γενοίμην	γένοιο	γένοιτο	γένοισθον	γενοίσθην	γενοίμεθᾰ	γένοισθε	γένοιντο
	imperative		γενοῦ	γενέσθω	γένεσθον	γενέσθων		γένεσθε	γενέσθων
passive	indicative	ἐγενήθην	ἐγενήθης	ἐγενήθη	ἐγενήθητον	ἐγενηθήτην	ἐγενήθημεν	ἐγενήθητε	ἐγενήθησᾰν
	subjunctive	γενηθῶ	γενηθῇς	γενηθῇ	γενηθῆτον	γενηθῆτον	γενηθῶμεν	γενηθῆτε	γενηθῶσῐ(ν)
	optative	γενηθείην	γενηθείης	γενηθείη	γενηθεῖτον, γενηθείητον	γενηθείτην, γενηθειήτην	γενηθεῖμεν, γενηθείημεν	γενηθεῖτε, γενηθείητε	γενηθεῖεν, γενηθείησᾰν
	imperative		γενήθητῐ	γενηθήτω	γενήθητον	γενηθήτων		γενήθητε	γενηθέντων
					middle		passive
infinitive					γενέσθαι		γενηθῆναι
participle	m				γενόμενος		γενηθείς
	f				γενομένη		γενηθεῖσᾰ
	n				γενόμενον		γενηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Aorist: γενόμην, γενήθην (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	γενόμην	γένεο, γένευ	γένετο	γένεσθον	γενέσθην	γενόμε(σ)θᾰ	γένεσθε	γένοντο
	subjunctive	γένωμαι	γένηαι	γένηται	γένησθον	γένησθον	γενώμε(σ)θᾰ	γένησθε	γένωνται
	optative	γενοίμην	γένοιο	γένοιτο	γένοισθον	γενοίσθην	γενοίμε(σ)θᾰ	γένοισθε	γενοίᾰτο
	imperative		γένεο, γένευ	γενέσθω	γένεσθον	γενέσθων		γένεσθε	γενέσθων
passive	indicative	γενήθην	γενήθης	γενήθη	γενήθητον	γενηθήτην	γενήθημεν	γενήθητε	γενήθησᾰν, γένηθεν
	subjunctive	γενηθῶ	γενηθῇς	γενηθῇ	γενηθῆτον	γενηθῆτον	γενηθῶμεν	γενηθῆτε	γενηθῶσῐ(ν)
	optative	γενηθείην	γενηθείης	γενηθείη	γενηθεῖτον	γενηθείτην	γενηθεῖμεν	γενηθεῖτε	γενηθεῖεν
	imperative		γενήθητῐ	γενηθήτω	γενήθητον	γενηθήτων		γενήθητε	γενηθέντων
					middle		passive
infinitive					γενέσθαι		γενηθῆναι, γενηθήμεναι
participle	m				γενόμενος		γενηθείς
	f				γενομένη		γενηθεῖσᾰ
	n				γενόμενον		γενηθέν
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Perfect: γέγονᾰ, γεγένημαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	γέγονᾰ	γέγονᾰς	γέγονε(ν)	γεγόνᾰτον	γεγόνᾰτον	γεγόνᾰμεν	γεγόνᾰτε	γεγόνᾱσῐ(ν)
	subjunctive	γεγόνω	γεγόνῃς	γεγόνῃ	γεγόνητον	γεγόνητον	γεγόνωμεν	γεγόνητε	γεγόνωσῐ(ν)
	optative	γεγόνοιμῐ, γεγονοίην	γεγόνοις, γεγονοίης	γεγόνοι, γεγονοίη	γεγόνοιτον	γεγονοίτην	γεγόνοιμεν	γεγόνοιτε	γεγόνοιεν
	imperative		γέγονε	γεγονέτω	γεγόνετον	γεγονέτων		γεγόνετε	γεγονόντων
middle/passive	indicative	γεγένημαι	γεγένησαι	γεγένηται	γεγένησθον	γεγένησθον	γεγενήμεθᾰ	γεγένησθε	γεγένηνται
	subjunctive	γεγενημένος ὦ	γεγενημένος ᾖς	γεγενημένος ᾖ	γεγενημένω ἦτον	γεγενημένω ἦτον	γεγενημένοι ὦμεν	γεγενημένοι ἦτε	γεγενημένοι ὦσῐ(ν)
	optative	γεγενημένος εἴην	γεγενημένος εἴης	γεγενημένος εἴη	γεγενημένω εἴητον, εἶτον	γεγενημένω εἰήτην, εἴτην	γεγενημένοι εἴημεν, εἶμεν	γεγενημένοι εἴητε, εἶτε	γεγενημένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		γεγένησο	γεγενήσθω	γεγένησθον	γεγενήσθων		γεγένησθε	γεγενήσθων
		active				middle/passive
infinitive		γεγονέναι				γεγενῆσθαι
participle	m	γεγονώς				γεγενημένος
	f	γεγονυῖᾰ				γεγενημένη
	n	γεγονός				γεγενημένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Perfect: γέγᾰᾰ, γέγᾰμαι (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	γέγᾰᾰ	γέγᾰᾰς	γέγᾰε(ν)	γεγᾰ́ᾰτον	γεγᾰ́ᾰτον	γεγᾰ́ᾰμεν	γεγᾰ́ᾱτε	γεγᾰ́ᾱσῐ(ν)
	subjunctive	γεγᾰ́ω(μῐ)	γεγᾰ́ῃσ(θᾰ)	γεγᾰ́ῃσῐ(ν), γεγᾰ́ῃ	γεγᾰ́ητον	γεγᾰ́ητον	γεγᾰ́ωμεν	γεγᾰ́ητε	γεγᾰ́ωσῐ(ν)
	optative	γεγᾰ́οιμῐ, γεγᾰοίην	γεγᾰ́οισ(θᾰ), γεγᾰοίησ(θᾰ)	γεγᾰ́οι, γεγᾰοίη	γεγᾰ́οιτον	γεγᾰοίτην	γεγᾰ́οιμεν	γεγᾰ́οιτε	γεγᾰ́οιεν
	imperative		γέγᾰε	γεγᾰέτω	γεγᾰ́ετον	γεγᾰέτων		γεγᾰ́ετε	γεγᾰόντων
middle/passive	indicative	γέγᾰμαι	γέγᾰσαι	γέγᾰται	γέγᾰσθον	γέγᾰσθον	γεγᾰ́μεθᾰ	γέγᾰσθε	γέγᾰνται
	subjunctive	γεγᾰμένος ὦ	γεγᾰμένος ᾖς	γεγᾰμένος ᾖ	γεγᾰμένω ἦτον	γεγᾰμένω ἦτον	γεγᾰμένοι ὦμεν	γεγᾰμένοι ἦτε	γεγᾰμένοι ὦσῐ(ν)
	optative	γεγᾰμένος εἴην	γεγᾰμένος εἴης	γεγᾰμένος εἴη	γεγᾰμένω εἴητον, εἶτον	γεγᾰμένω εἰήτην, εἴτην	γεγᾰμένοι εἴημεν, εἶμεν	γεγᾰμένοι εἴητε, εἶτε	γεγᾰμένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		γέγᾰσο	γεγᾰ́σθω	γέγᾰσθον	γεγᾰ́σθων		γέγᾰσθε	γεγᾰ́σθων
		active				middle/passive
infinitive		γεγᾰ́μεν				γεγᾰ́σθαι
participle	m	γεγᾰώς				γεγᾰμένος
	f	γεγᾰυῖᾰ				γεγᾰμένη
	n	γεγᾰός				γεγᾰμένον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Perfect: γέγᾰκᾰ (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	γέγᾰκᾰ	γέγᾰκᾰς	γέγᾰκε(ν)	γεγᾰ́κᾰτον	γεγᾰ́κᾰτον	γεγᾰ́κᾰμεν	γεγᾰ́κᾰτε	γεγᾰ́κᾱσῐ(ν)
	subjunctive	γεγᾰ́κω(μῐ)	γεγᾰ́κῃσ(θᾰ)	γεγᾰ́κῃσῐ(ν), γεγᾰ́κῃ	γεγᾰ́κητον	γεγᾰ́κητον	γεγᾰ́κωμεν	γεγᾰ́κητε	γεγᾰ́κωσῐ(ν)
	optative	γεγᾰ́κοιμῐ, γεγᾰκοίην	γεγᾰ́κοισ(θᾰ), γεγᾰκοίησ(θᾰ)	γεγᾰ́κοι, γεγᾰκοίη	γεγᾰ́κοιτον	γεγᾰκοίτην	γεγᾰ́κοιμεν	γεγᾰ́κοιτε	γεγᾰ́κοιεν
	imperative		γέγᾰκε	γεγᾰκέτω	γεγᾰ́κετον	γεγᾰκέτων		γεγᾰ́κετε	γεγᾰκόντων
		active
infinitive		γεγᾰ́κειν
participle	m	γεγᾰκώς
	f	γεγᾰκυῖᾰ
	n	γεγᾰκός
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Pluperfect: ἐγεγόνειν, ἐγεγενήμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐγεγόνειν, ἐγεγόνη	ἐγεγόνεις, ἐγεγόνης	ἐγεγόνει(ν)	ἐγεγόνετον	ἐγεγονέτην	ἐγεγόνεμεν	ἐγεγόνετε	ἐγεγόνεσᾰν
middle/passive	indicative	ἐγεγενήμην	ἐγεγένησο	ἐγεγένητο	ἐγεγένησθον	ἐγεγενήσθην	ἐγεγενήμεθᾰ	ἐγεγένησθε	ἐγεγένηντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Pluperfect: γεγᾰ́εεν, γεγᾰ́μην (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	γεγᾰ́εεν, γεγᾰ́ειν, γεγᾰ́εᾰ	γεγᾰ́εες, γεγᾰ́εις, γεγᾰ́εᾰς, γεγᾰ́ης	γεγᾰ́εε(ν), γεγᾰ́ει(ν)	γεγᾰ́ετον	γεγᾰέτην	γεγᾰ́εμεν	γεγᾰ́ετε	γεγᾰ́εσᾰν, γέγᾰεν
middle/passive	indicative	γεγᾰ́μην	γέγᾰσο	γέγᾰτο	γέγᾰσθον	γεγᾰ́σθην	γεγᾰ́μεθᾰ	γέγᾰσθε	γέγᾰντο
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Future perfect: γεγενήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	γεγενήσομαι	γεγενήσῃ, γεγενήσει	γεγενήσεται	γεγενήσεσθον	γεγενήσεσθον	γεγενησόμεθᾰ	γεγενήσεσθε	γεγενήσονται
	optative	γεγενησοίμην	γεγενήσοιο	γεγενήσοιτο	γεγενήσοισθον	γεγενησοίσθην	γεγενησοίμεθᾰ	γεγενήσοισθε	γεγενήσοιντο
						middle/passive
infinitive						γεγενήσεσθαι
participle	m					γεγενησόμενος
	f					γεγενησομένη
	n					γεγενησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

• ᾰ̓νᾰγῐ́γνομαι (ănăgĭ́gnomai)
• ᾰ̓πογῐ́γνομαι (ăpogĭ́gnomai)
• ᾰ̓πογῑ́νομαι (ăpogī́nomai)
• δῐᾰγῐ́γνομαι (dĭăgĭ́gnomai)
• δῐᾰγῑ́νομαι (dĭăgī́nomai)
• ἐγγῐ́γνομαι (engĭ́gnomai)
• ἐγγῑ́νομαι (engī́nomai)
• ἐγκᾰτᾰγῐ́γνομαι (enkătăgĭ́gnomai)
• εἰσγῐ́γνομαι (eisgĭ́gnomai)
• ἐκγῐ́γνομαι (ekgĭ́gnomai)
• ἐκγῑ́νομαι (ekgī́nomai)
• ἐμπᾰρᾰγῐ́γνομαι (empărăgĭ́gnomai)
• ἐμπροσγῐ́γνομαι (emprosgĭ́gnomai)
• ἐπῐγῐ́γνομαι (epĭgĭ́gnomai)
• ἐπῐγῑ́νομαι (epĭgī́nomai)
• ἐπῐπᾰρᾰγῐ́γνομαι (epĭpărăgĭ́gnomai)
• ἐπῐπροσγῐ́γνομαι (epĭprosgĭ́gnomai)
• κᾰτᾰγῐ́γνομαι (kătăgĭ́gnomai)
• κᾰτᾰγῑ́νομαι (kătăgī́nomai)
• μετᾰγῐ́γνομαι (metăgĭ́gnomai)
• μετᾰγῑ́νομαι (metăgī́nomai)
• ξῠγγῐ́γνομαι (xŭngĭ́gnomai)
• πᾰλῐγγῐ́γνομαι (pălĭngĭ́gnomai)
• πᾰρᾰγῐ́γνομαι (părăgĭ́gnomai)
• πᾰρᾰγῑ́νομαι (părăgī́nomai)
• περῐγῐ́γνομαι (perĭgĭ́gnomai)
• περῐγῑ́νομαι (perĭgī́nomai)
• προγῐ́γνομαι (progĭ́gnomai)
• προγῑ́νομαι (progī́nomai)
• προεπῐγῐ́γνομαι (proepĭgĭ́gnomai)
• προξῠγγῐ́γνομαι (proxŭngĭ́gnomai)
• προπᾰρᾰγῐ́γνομαι (propărăgĭ́gnomai)
• προσγῐ́γνομαι (prosgĭ́gnomai)
• προσγῑ́νομαι (prosgī́nomai)
• προσεπῐγῐ́γνομαι (prosepĭgĭ́gnomai)
• προσεπῐγῑ́νομαι (prosepĭgī́nomai)
• προσπερῐγῐ́γνομαι (prosperĭgĭ́gnomai)
• προσῠγγῐ́γνομαι (prosŭngĭ́gnomai)
• σῠγγῐ́γνομαι (sŭngĭ́gnomai)
• σῠγγῑ́νομαι (sŭngī́nomai)
• σῠγκᾰτᾰγῐ́γνομαι (sŭnkătăgĭ́gnomai)
• σῠγκᾰτᾰγῑ́νομαι (sŭnkătăgī́nomai)
• σῠμπᾰρᾰγῐ́γνομαι (sŭmpărăgĭ́gnomai)
• σῠμπᾰρᾰγῑ́νομαι (sŭmpărăgī́nomai)
• σῠμπερῐγῐ́γνομαι (sŭmperĭgĭ́gnomai)
• σῠμπογγῐ́γνομαι (sŭmpongĭ́gnomai)
• σῠμποτῐγῐ́γνομαι (sŭmpotĭgĭ́gnomai)
• σῠμποτῐγῑ́νομαι (sŭmpotĭgī́nomai)
• σῠμπροσγῐ́γνομαι (sŭmprosgĭ́gnomai)
• σῠνᾰπογῐ́γνομαι (sŭnăpogĭ́gnomai)
• σῠνδῐᾰγῐ́γνομαι (sŭndĭăgĭ́gnomai)
• σῠνεπῐγῐ́γνομαι (sŭnepĭgĭ́gnomai)
• ῠ̔περγῐ́γνομαι (hŭpergĭ́gnomai)
• ῠ̔πογῐ́γνομαι (hŭpogĭ́gnomai)
• ῠ̔πογῑ́νομαι (hŭpogī́nomai)

Related terms

• γενεᾱ́ (geneā́)
• γένεσῐς (génesĭs)
• γεννᾰ́ω (gennắō)
• γενόμενᾰ (genómenă)
• γενόμενον (genómenon)
• γένος (génos)
• γηγενής (gēgenḗs)
• γόνος (gónos)
• ὀψῐ́γονος (opsĭ́gonos)
• συγγενής (sungenḗs)

Descendants

• Byzantine Greek: γίνομαι (gínomai)
  • Greek: γίνομαι (gínomai)
  • Mariupol Greek: ны́шкум (nýškum)
• → Greek: γίγνεσθαι (gígnesthai), γενέσθαι (genésthai) (learned)

Further reading

• “γίγνομαι”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• “γίγνομαι”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• “γίγνομαι”, in Autenrieth, Georg (1891), A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
• γίγνομαι in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
• G1096 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
• Bauer, Walter et al. (2001), A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
• Valente, Stefano (19 November 2018), Giannakis, Georgios K, Charalambakis, Christoforos, Montanari, Franco, Rengakos, Antonios, editors, From Plato to the Byzantine Etymologica: The etymologies of ‘ἥρωες’ in the Etymologicum Gudianum‎^[1], De Gruyter, →DOI, →ISBN, page 80