δεσπότης

Ancient Greek

Alternative forms

• δεσποστής (despostḗs) — Attic
• δεσπότᾱς (despótās) — Lyric, occasionally Attic

Etymology

From Proto-Hellenic *déspotis, an original phrase from Proto-Indo-European *déms pótis (“master of the house”), from *dṓm (“house”), whence also Ancient Greek δόμος (dómos, “house”); and *pótis (“master”), whence also Ancient Greek πόσῐς (pósĭs, “husband”); with an ending influenced by -της (-tēs, masculine adjectival suffix). Cognate with Sanskrit दम्प॑ति (dámpati, “lord of the house”).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /des.pó.tɛːs/ → /ðesˈpo.tis/ → /ðesˈpo.tis/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /des.pó.tɛːs/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /desˈpo.te̝s/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ðesˈpo.tis/
• (10^th CE Medieval) IPA^(key): /ðesˈpo.tis/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ðesˈpo.tis/

Noun

δεσπότης • (despótēs) m (genitive δεσπότου, feminine δέσποινᾰ or δεσπότῐς or δεσπότειρᾰ or δεσπότρῐᾰ); first declension (Attic, Ionic, Koine)

1. master; lord (most commonly in the context of one who owns slaves)
2. ruler; despot
3. (loosely) owner (in general)

Declension

First declension of ὁ δεσπότης; τοῦ δεσπότου (Attic)

	singular	dual	plural
nominative	ὁ δεσπότηςho despótēs	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	οἱ δεσπόταιhoi despótai
genitive	τοῦ δεσπότουtoû despótou	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τῶν δεσποτῶνtôn despotôn
dative	τῷ δεσπότῃtōî despótēi	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τοῖς δεσπόταιςtoîs despótais
accusative	τὸν δεσπότηνtòn despótēn	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	τοὺς δεσπότᾱςtoùs despótās
vocative	δέσποτᾰdéspotă	δεσπότᾱdespótā	δεσπόταιdespótai

• This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

First declension of ὁ δεσπότης; τοῦ δεσπότεω / δεσπότω (Ionic)

	singular	dual	plural
nominative	ὁ δεσπότηςho despótēs	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	οἱ δεσπόταιhoi despótai
genitive	τοῦ δεσπότεω / δεσπότωtoû despóteō / despótō	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τῶν δεσποτέων / δεσποτῶνtôn despotéōn / despotôn
dative	τῷ δεσπότῃtōî despótēi	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τοῖσῐ / τοῖσῐν δεσπότῃσῐ / δεσπότῃσῐνtoîsĭ(n) despótēisĭ(n)
accusative	τὸν δεσπότην / δεσπότεᾰtòn despótēn / despóteă	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	τοὺς δεσπότᾱςtoùs despótās
vocative	δέσποτᾰdéspotă	δεσπότᾱdespótā	δεσπόταιdespótai

• Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.

First declension of ὁ δεσπότης; τοῦ δεσπότου (Lyric)

	singular	dual	plural
nominative	ὁ δεσπότηςho despótēs	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	οἱ δεσπόταιhoi despótai
genitive	τοῦ δεσπότουtoû despótou	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τῶν δεσποτῶν / δεσποτᾶνtôn despotôn / despotân
dative	τῷ δεσπότῃtōî despótēi	τοῖν δεσπόταινtoîn despótain	τοῖς δεσπόταις / δεσπόταισῐ / δεσπόταισῐνtoîs despótais / despótaisĭ(n)
accusative	τὸν δεσπότηνtòn despótēn	τὼ δεσπότᾱtṑ despótā	τοὺς δεσπότᾱ̆ςtoùs despótā̆s
vocative	δέσποτᾰdéspotă	δεσπότᾱdespótā	δεσπόταιdespótai

• Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.

Derived terms

• ᾰ̓δέσποτον (ădéspoton)
• ᾰ̓δέσποτος (ădéspotos)
• ᾰ̓δεσπότως (ădespótōs)
• αὐτοδεσποτείᾱ (autodespoteíā)
• αὐτοδεσποτέω (autodespotéō)
• αὐτοδεσπότης (autodespótēs)
• αὐτοδέσποτος (autodéspotos)
• αὐτοδεσποτῶ (autodespotô)
• αὐτοδεσπότως (autodespótōs)
• δεσπόζω (despózō)
• δέσποινᾰ (déspoină)
• δεσποίνη (despoínē)
• δεσποινῐκός (despoinĭkós)
• δεσποσῐοναύτᾱς (desposĭonaútās)
• δεσπόσῐος (despósĭos)
• δέσποσμᾰ (désposmă)
• δεσποστός (despostós)
• δεσπόσῠνᾰ (despósŭnă)
• δεσποσῠ́νη (desposŭ́nē)
• δεσπόσῠνος (despósŭnos)
• δεσποτᾰ́τον (despotắton)
• δεσποτᾰ́τος (despotắtos)
• δεσποτείᾱ (despoteíā)
• δεσπότειος (despóteios)
• δεσπότειρᾰ (despóteiră)
• δεσποτεύω (despoteúō)
• δεσποτέω (despotéō)
• δεσποτῐ́δῐον (despotĭ́dĭon)
• δεσποτῐκᾰ́ (despotĭkắ)
• δεσποτῐκή (despotĭkḗ)
• δεσποτῐκόν (despotĭkón)
• δεσποτῐκός (despotĭkós)
• δεσποτῐκῶς (despotĭkôs)
• δεσπότῐς (despótĭs)
• δεσποτῐ́σκος (despotĭ́skos)
• δεσπότρῐᾰ (despótrĭă)
• δεσποτῶ (despotô)
• ἐπῐδεσπόζω (epĭdespózō)
• ἐρωτοδέσποινᾰ (erōtodéspoină)
• ἑτεροδέσποτος (heterodéspotos)
• κᾰλοκοδέσποινᾰ (kălokodéspoină)
• κᾰλοοικοδέσποινᾰ (kălooikodéspoină)
• κοινοδέσποτος (koinodéspotos)
• κοσμοδεσπότης (kosmodespótēs)
• μῑσοδέσποτος (mīsodéspotos)
• νῑκοδέσποτος (nīkodéspotos)
• νῠκτοδεσπότῐς (nŭktodespótĭs)
• οἰκοδεσπόζω (oikodespózō)
• οἰκοδέσποινᾰ (oikodéspoină)
• οἰκοδεσποσῠ́νη (oikodesposŭ́nē)
• οἰκοδεσποτείᾱ (oikodespoteíā)
• οἰκοδεσποτέω (oikodespotéō)
• οἰκοδεσπότης (oikodespótēs)
• οἰκοδεσποτῐ́ᾱ (oikodespotĭ́ā)
• οἰκοδεσποτῐκός (oikodespotĭkós)
• οἰκοδεσποτῶ (oikodespotô)
• ὁμοδέσποτος (homodéspotos)
• πολῠδέσποτος (polŭdéspotos)
• προδεσπόζω (prodespózō)
• σῠνᾰδέσποτος (sŭnădéspotos)
• σῠνδεσπόζω (sŭndespózō)
• σῠνδεσποτείᾱ (sŭndespoteíā)
• σῠνδεσποτεύω (sŭndespoteúō)
• σῠνδέσποτος (sŭndéspotos)
• σῠνοικοδεσποτείᾱ (sŭnoikodespoteíā)
• σῠνοικοδεσποτέω (sŭnoikodespotéō)
• σῠνοικοδεσπότης (sŭnoikodespótēs)
• σῠνοικοδεσποτῐ́ᾱ (sŭnoikodespotĭ́ā)
• σῠνοικοδεσποτῶ (sŭnoikodespotô)
• τρῐγωνοδεσπότης (trĭgōnodespótēs)
• τρῐδέσποτος (trĭdéspotos)
• φῐλοδέσποινος (phĭlodéspoinos)
• φῐλοδεσποτείᾱ (phĭlodespoteíā)
• φῐλοδεσποτεύομαι (phĭlodespoteúomai)
• φῐλοδεσποτέω (phĭlodespotéō)
• φῐλοδεσπότης (phĭlodespótēs)
• φῐλοδεσποτῐ́ᾱ (phĭlodespotĭ́ā)
• φῐλοδεσποτῐκός (phĭlodespotĭkós)
• φῐλοδέσποτον (phĭlodéspoton)
• φῐλοδέσποτος (phĭlodéspotos)
• φῐλοδεσποτῶ (phĭlodespotô)
• ὦ δέσποτ’ ᾰ̓́νᾰξ (ô déspot’ ắnăx)

Descendants

Borrowings:

• → Greek: δεσπότης (despótis) (learned)
  • → Romanian: despot
• → Medieval Latin: despota
  • → German: Despot
    • → Hungarian: despota
  • → Italian: despota
    • → Spanish: déspota
  • → Old French: despote
    • Middle French: despote
      • French: despote
        • → Dutch: despoot
      • → English: despot

Unsorted borrowings:

• → Albanian: despot
• → Belarusian: дэспат (despat)
• → Bulgarian: деспот (despot)
• → Catalan: dèspota
• → Czech: despota
• → Danish: despot
• → Estonian: despoot
• → Finnish: despootti
• → Georgian: დესპოტი (desṗoṭi)
• → Latvian: despots
• → Lithuanian: despotas
• → Macedonian: деспот (despot)
• → Norwegian: despot
• → Polish: despota
• → Portuguese: déspota
• → Russian: деспот (despot)
• → Serbo-Croatian: despot / деспот
• → Slovak: despota
• → Slovene: despota
• → Swedish: despot
• → Ukrainian: деспот (despot)

Further reading

• “δεσπότης”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• “δεσπότης”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• “δεσπότης” in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• “δεσπότης” in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)
• Strong, James (1979), “G1203”, in Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
• Woodhouse, S. C. (1910), English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎^[1], London: Routledge & Kegan Paul Limited.
  • autocrat idem, page 54.
  • despot idem, page 217.
  • king idem, page 469.
  • lord idem, page 500.
  • master idem, page 517.
  • ruler idem, page 726.
  • taskmaster idem, page 856.
  • tyrant idem, page 905.

Greek

Etymology

Learned borrowing from Ancient Greek δεσπότης (despótēs).

Pronunciation

• IPA^(key): /ðesˈpotis/
• Hyphenation: δε‧σπό‧της

Noun

δεσπότης • (despótis) m (plural δεσπότες)

1. despot, tyrant (ruler with absolute power)

   Όταν πήρε εξουσία, ονόμασε τον εαυτό του δεσπότη.

   Ótan píre exousía, onómase ton eaftó tou despóti.

   When he took power, he named himself as despot.

2. (religion) bishop

   Την ευλογία σου, δέσποτα!

   Tin evlogía sou, déspota!

   Your blessing, please, Bishop!

3. (religion) Lord (term of address for God)

   Ευλόγησον, δέσποτα!

   Evlógison, déspota!

   Bless us, O Lord!

4. (historical) despot (title of a Byzantine regional ruler)
5. master, ruler

Declension

Declension of δεσπότης

	singular	plural
nominative	δεσπότης (despótis)	δεσπότες (despótes) δεσποτάδες (despotádes)
genitive	δεσπότη (despóti)	δεσποτών (despotón) δεσποτάδων (despotádon)
accusative	δεσπότη (despóti)	δεσπότες (despótes) δεσποτάδες (despotádes)
vocative	δεσπότη (despóti)	δεσπότες (despótes) δεσποτάδες (despotádes)

The irregular singular forms derived from Ancient Greek are also found: δεσπότου (despótou) and δέσποτα (déspota).

Synonyms

• (tyrant): τύραννος m (týrannos), αγάς m (agás)
• (bishop): επίσκοπος m (epískopos)

Related terms

• αδέσποτος (adéspotos, “ownerless, stray”)
• δεσπόζω (despózo, “dominate”)
• δεσποινίς m (despoinís, “Miss”)
• δέσποτας m (déspotas)
• δεσποτάτο n (despotáto)
• δεσποτεία f (despoteía, “despotism”)
• δεσποτικός (despotikós, “despotic”)
• δεσποτισμός m (despotismós, “despotism”)
• οικοδεσπότης m (oikodespótis, “host”)
• πυργοδεσπότης m (pyrgodespótis)
• υποδεσπόζουσα f (ypodespózousa, “dominant -chord-”, participle and noun) (music)

Descendants

• → Romanian: despot