κλέπτης

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Ancient Greek[edit]

Etymology[edit]

From κλεπ-, the root of κλέπτω (kléptō, I steal), +‎ -της (-tēs, masculine agentive suffix).

Pronunciation[edit]

 

Noun[edit]

κλέπτης (kléptēsm (genitive κλέπτου); first declension (Epic, Attic, Koine)

  1. thief
    1 Thessalonians, 5 2:
    Περὶ δὲ τῶν χρόνων καὶ τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, οὐ χρείαν ἔχετε ὑμῖν γράφεσθαι· αὐτοὶ γὰρ ἀκριϐῶς οἴδατε ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται.
    Perì dè tôn khrónōn kaì tôn kairôn, adelphoí, ou khreían ékhete humîn gráphesthai; autoì gàr akribôs oídate hóti hē hēméra Kuríou hōs kléptēs en nuktì hoútōs érkhetai.
  2. deceitful person

Declension[edit]

Synonyms[edit]

Descendants[edit]

  • English: klepton

References[edit]