μερικός

Ancient Greek

Etymology

From μέρος (méros) +‎ -ικός (-ikós).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /me.ri.kós/ → /me.riˈkos/ → /me.riˈkos/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /me.ri.kós/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /me.riˈkos/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /me.riˈkos/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /me.riˈkos/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /me.riˈkos/

Adjective

μερῐκός • (merĭkós) m (feminine μερῐκή, neuter μερῐκόν); first/second declension

1. partial
2. minutely subdivided
3. particular, individual, special

Declension

First and second declension of μερῐκός; μερῐκή; μερῐκόν (Attic)

Number		Singular				Dual				Plural
Case/Gender		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative		μερῐκός merĭkós	μερῐκή merĭkḗ	μερῐκόν merĭkón		μερῐκώ merĭkṓ	μερῐκᾱ́ merĭkā́	μερῐκώ merĭkṓ		μερῐκοί merĭkoí	μερῐκαί merĭkaí	μερῐκᾰ́ merĭkắ
Genitive		μερῐκοῦ merĭkoû	μερῐκῆς merĭkês	μερῐκοῦ merĭkoû		μερῐκοῖν merĭkoîn	μερῐκαῖν merĭkaîn	μερῐκοῖν merĭkoîn		μερῐκῶν merĭkôn	μερῐκῶν merĭkôn	μερῐκῶν merĭkôn
Dative		μερῐκῷ merĭkōî	μερῐκῇ merĭkēî	μερῐκῷ merĭkōî		μερῐκοῖν merĭkoîn	μερῐκαῖν merĭkaîn	μερῐκοῖν merĭkoîn		μερῐκοῖς merĭkoîs	μερῐκαῖς merĭkaîs	μερῐκοῖς merĭkoîs
Accusative		μερῐκόν merĭkón	μερῐκήν merĭkḗn	μερῐκόν merĭkón		μερῐκώ merĭkṓ	μερῐκᾱ́ merĭkā́	μερῐκώ merĭkṓ		μερῐκούς merĭkoús	μερῐκᾱ́ς merĭkā́s	μερῐκᾰ́ merĭkắ
Vocative		μερῐκέ merĭké	μερῐκή merĭkḗ	μερῐκόν merĭkón		μερῐκώ merĭkṓ	μερῐκᾱ́ merĭkā́	μερῐκώ merĭkṓ		μερῐκοί merĭkoí	μερῐκαί merĭkaí	μερῐκᾰ́ merĭkắ
Derived forms		Adverb				Comparative				Superlative
		μερῐκῶς merĭkôs				μερῐκώτερος merĭkṓteros				μερῐκώτᾰτος merĭkṓtătos
Notes:		This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Descendants

• Greek: μερικός (merikós)

Further reading

• “μερικός”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• μερικός in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• μερικός in Pape, Wilhelm (1914), Max Sengebusch, editor, Handwörterbuch der griechischen Sprache‎^[1] (in German), 3rd edition, Braunschweig: Friedrich Vieweg und Sohn
• μερικός, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

Greek

Etymology

From Ancient Greek μερικός (merikós). By surface analysis, μέρος (méros) +‎ -ικός (-ikós).

Pronunciation

• IPA^(key): /meɾiˈkos/

Adjective

μερικός • (merikós) m (feminine μερική, neuter μερικό)

1. partial, part, sub-

   Antonym: ολικός (olikós)

   μερικό άθροισμα ― merikó áthroisma ― subtotal

2. part-time
3. (in the plural, pronoun) some, a few

Declension

Declension of μερικός

	singular				plural
	masculine	feminine	neuter		masculine	feminine	neuter
nominative	μερικός (merikós)	μερική (merikí)	μερικό (merikó)		μερικοί (merikoí)	μερικές (merikés)	μερικά (meriká)
genitive	μερικού (merikoú)	μερικής (merikís)	μερικού (merikoú)		μερικών (merikón)	μερικών (merikón)	μερικών (merikón)
accusative	μερικό (merikó)	μερική (merikí)	μερικό (merikó)		μερικούς (merikoús)	μερικές (merikés)	μερικά (meriká)
vocative	μερικέ (meriké)	μερική (merikí)	μερικό (merikó)		μερικοί (merikoí)	μερικές (merikés)	μερικά (meriká)

Related terms

• μερικώς (merikós, “partially, part”, adverb)

Further reading

• μερικός, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language