πένθος

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *kʷendʰ-; cognate with πάθος (páthos) and πάσχω (páskhō).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /pén.tʰos/ → /ˈpen.θos/ → /ˈpen.θos/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /pén.tʰos/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈpen.tʰos/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈpen.θos/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈpen.θos/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈpen.θos/

Noun

πένθος • (pénthos) n (genitive πένθους or πένθεος); third declension

1. grief, sorrow
2. mourning
3. a misery, misfortune

Declension

Third declension of τὸ πένθος; τοῦ πένθους (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ πένθος tò pénthos	τὼ πένθει tṑ pénthei	τᾰ̀ πένθη tằ pénthē
Genitive	τοῦ πένθους toû pénthous	τοῖν πενθοῖν toîn penthoîn	τῶν πενθῶν tôn penthôn
Dative	τῷ πένθει tōî pénthei	τοῖν πενθοῖν toîn penthoîn	τοῖς πένθεσῐ / πένθεσῐν toîs pénthesĭ(n)
Accusative	τὸ πένθος tò pénthos	τὼ πένθει tṑ pénthei	τᾰ̀ πένθη tằ pénthē
Vocative	πένθος pénthos	πένθει pénthei	πένθη pénthē
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Third declension of πένθος; πένθεος / πένθευς (Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	πένθος pénthos	πένθεε / πένθει pénthee / pénthei	πένθεᾰ péntheă
Genitive	πένθεος / πένθευς péntheos / péntheus	πενθέοιῐ̈ν penthéoiĭ̈n	πενθέων penthéōn
Dative	πένθεῐ̈ / πένθει péntheĭ̈ / pénthei	πενθέοιῐ̈ν penthéoiĭ̈n	πένθεσῐ / πένθεσῐν / πένθεσσῐ / πένθεσσῐν / πενθέεσσῐ / πενθέεσσῐν pénthesĭ(n) / pénthessĭ(n) / penthéessĭ(n)
Accusative	πένθος pénthos	πένθεε / πένθει pénthee / pénthei	πένθεᾰ péntheă
Vocative	πένθος pénthos	πένθεε / πένθει pénthee / pénthei	πένθεᾰ péntheă
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.

Derived terms

• νηπενθής (nēpenthḗs)

Further reading

• πένθος, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

Greek

Etymology

Borrowed from Ancient Greek πένθος (pénthos).

Noun

πένθος • (pénthos) n (plural πένθη)

1. mourning, grief, bereavement (personal)

   Το πένθος είναι μία μακροχρόνια και συναισθηματικά επώδυνη διαδικασία.

   To pénthos eínai mía makrochrónia kai synaisthimatiká epódyni diadikasía.

   Grief is a long and emotionally painful process.

2. mourning (clothing and other signs of bereavement)
3. mourning (period of public respect paying)

Declension

Declension of πένθος

	singular	plural
nominative	πένθος (pénthos)	πένθη (pénthi)
genitive	πένθους (pénthous)	πενθών (penthón)
accusative	πένθος (pénthos)	πένθη (pénthi)
vocative	πένθος (pénthos)	πένθη (pénthi)